ก พวกข้าจะไม่ตามใจเจ้าแบบนี้อีก จะผูกเจ้ากับสำนักหงอี และไม่อนุญาตให้ออกมาอีก”เมื่อได้ยินตาแก่พูดเช่นนี้ หลานเยาเยาก็รีบยิ้ม“ก็ได้ๆ ครั้งหน้าข้าจะคุยกับพวกท่านดีๆก่อน พวกท่านพยักหน้า ข้าถึงค่อยทำดีไหม?ท่านดูสิ ว่าข้าสามารถจับเชลยพลทหารและม้าของฮ่องเต้ได้ตั้งสองสามพันสังหารไปแล้วเกือบหมื่น ถ้าสู้ในสนามรบหล่ะก็ จะต้องเป็นเรื่องที่ดี ที่ชนะได้ด้วยกำลังคนที่น้อยกว่า”30
เมื่อเห็นท่าทางยิ้มแย้มของหลานเยาเยา ตาแก่ก็ส่งเสียงเย็นชา แต่ในนํ้าเสียงผ่อนคลายลงมาก แต่ก็ยังอดว่าไม่ได้:“รู้ว่ากล้าหาญ ถ้าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นมา สิ่งที่เจ้าพยายามทำมาสองสามปีนี้ก็ไร้ประโยชน์”“วางใจเถอะตาแก่ ท่านดูข้าตอนนี้สิว่าสวยมากใช่ไหม?”“เฮอะ!”ตาแก่พูดไม่ออก ตาแก่สองสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตาแก่คนนี้ก็ดึงแขนนางและเขาไว้ และพูดโน้มน้าวว่า:“พอแล้วๆ ก็ไม่เกิดอะไรไม่ใช่หรือ?”“ถูกต้องแล้ว! การสู้นี้โจมตีได้งดงามขนาดนี้ พวกเราควรจะปลื้มปิติ”“ใช่ พวกเราทำพวกท่านผิดหวังมาหลายปี พอเจ้าหนูนี่ลงมือ ก็ไม่พอใจแทนเราเจ้าไม่ต้องโมโหแล้ว”ตาเฒ่าสองสามคนที่อยู่ด้านหลังแย่งกันพูดโน้มน้าว“ข้า ทำไมพวกเจ้าถึงไปคุยกับนางหล่ะ ไม่ใช่ว่าจะมาถามความผิดด้วยกันหรือ?”ตาแก่พ่อบ้านเจา ชำเลืองมองพวกเขาพวกเขาก็ทำเป็นมองไม่เห็น“เอาหล่ะๆ เจ้าหนูนี่เหนื่อยมาทั้งคืน นี่ เอานี่ไปบำรุงร่างกายดีๆ”แม้หน้าตาแก่จะไม่ได้ดี แต่เขาก็หยิบไก่ย่างตัวนึงออกมาจากด้า
