ปิดกล่องไม้ลงอย่างรวดเร็ว และไม่รู้ว่าเขาลงมือทำอะไร แล้วได้เปิดกล่องไม้ขึ้นอีกครั้ง ของที่อยู่ข้างในกล่องไม้ได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงไม่ใช่เงินทองและของเล่นเด็กอีกต่อไป แต่เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ผับไว้หนาๆเก่าใหม่เหมือนเหมือนกัน เล็กใหญ่ไม่เหมือนกันด้านบนเขียนไว้ด้วยตัวอักษรเต็มไปหมด1322
สามารถมองออกได้ ลายมือเหล่านั้นไม่ใช่คนคนเดียวกันเขียนมีบางลายมือที่เอียงไปมาอ่านยากเป็นอย่างมาก มีบ้างที่เขียนได้อย่างเรียบร้อยและมีบ้างที่เขียนได้น่าอ่านมากยู่หลิวซูหยิบออกมาครึ่งหนึ่ง ยื่นไปข้างหน้าหลานเยาเยา“เหล่านี้เป็นกระดาษร้องเรียนที่ปราชาชนร้องเรียนองค์ชายสี่ทั้งหมด พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนไม่ใช่คนของเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่ว่าการท้องถิ่นก็ล้วนไม่สามารถยื่นฟ้องร้องได้ ยังจะโดนรังแกทุบตีอีกข้าฆ่าเขา ก็เพื่อกำจัดบ่อนทำลายให้ปราชาชน เช่นนี้ก็ไม่สามารถทำได้เลยหรือ?”หากว่าเอากระดาษคำร้องเรียนเหล่านี้และหลักฐานความผิดไปฟ้องร้อง จุดจบก็จะเป็นเหมือนกับคนก่อนหน้านี้ที่ไปร้องเรียนที่ว่าการแม้ว่าจะร้องเรียนไปถึงฮ่องเต้แล้วจะทำอย่างไรได้?ฮ่องเต้จะไม่รู้แจ้งเลยเชียวหรือว่าลูกชายของตัวเองเป็นคนเช่นไร?หรือว่าคำรํ่าลือในตลาดเหล่านั้นเขาก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?น่าขำ!เขาเพียงทำเป็นเปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งไว้ก็เท่านั้นโดยเฉพาะอย่างยิ่ง!พวกเขาเป็นราชนิกุล ราชนิกุลก็ควรจะอยู่สูงส่งไปอีกขั้น1323
แม้ว่าจะเอากระดาษคำ
