ภ ในใจของหลานเยาเยาเย็นยะเยือกอยู่ภายในใจช่วยหรือคิดอยากจะได้ครอบครองเป็นของตนเองนะสิ!แต่ หากเป็นผลตามนี้ละก็ ดังนั้นนางจึงพูดขึ้น“สถานที่มีทรายดูด ตรงกลางของป่ากลางทะเลทราย บนยอดของปราสาท”แค่ก แค่กหลานเยาเยารู้สึกว่าตนเองก็มีศิลปะทางวรรณกรรมเป็นอย่างดีนำภาพวาดจิตรกรรมทั้งสามภาพมาอธิบายวัตถุประสงค์1227
แต่!คนที่ไม่เคยเห็นภาพจิตรกรรมฝาผนังนั้นกลับสร้างความวุ่นวายฮ่องเต้พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก็พึมพำขึ้นมา “แหล่งนํ้ากลางทะเลทราย ปราสาทกลางแหล่งนํ้าในทะเลทราย แปลกไปไหม ในแหล่งนํ้ากลางทะเลทรายจะมีปราสาทได้อย่างไรกัน”ไทเฮาก็ขมวดคิ้วแน่น คิดอย่างหนักในทางตรงกันข้ามราชครูเทียนเวิงกลับสงบเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้คิดถึงความหมายของคำเหล่านั้น และมองไปยังเทพธิดาอย่างเงียบๆเป็นเพราะฮ่องเต้และไปเฮาต่างก็ติดอยู่กับปริศนาเหล่านั้น ดังนั้น หลานเยาเยาออกมาตั้งแต่เมื่อใด พวกเขาก็ไม่รู้เลยเมื่อมาถึงปากประตูวังสวนหยู่ยังคงยืนอยู่ตรงรถม้าอย่างเป็นระเบียบ ก้มหน้าเหมือนกับม้าที่กำลังเบื่อเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ามันจึงเงยหน้าขึ้นทันที เมื่อได้เห็นนาง ดวงตาของมันก็เปล่งประกาย ราวกับว่าจะคาดหวังการให้อภัยจากหลานเยาเยาเดิมทีหลานเยาเยาไม่ได้โกรธมันจริง ๆอีกประการหนึ่งโกรธม้าตัวหนึ่งนะหรือ อย่างนั้นก็คงจะดูงี่เง่าไปหน่อย……ดังนั้น!1228
มุมปากของนางก็ยกขึ้นเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะยกมือเพื่อกวักเรียกสวนหยู่ ให้มันเข้ามาแต
