่ในขณะที่กำลังยกมุมปากขึ้นนั้น ก็ต้องทรุดลงทันที ดวงตาก็คมชัดขึ้นไปเรื่อยไม่รู้ว่าราชครูเทียนเวิงออกมาจากวังก่อนนางก้าวหนึ่งได้อย่างไร ตอนนี้ได้มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของนางลมหายใจที่ดูอันตรายโชยเข้ามาราวกับทะเลที่เจอพายุ พายุและลมแรงนี้ ทำให้หลานเยาเยาหันหน้าหนีเล็กน้อยหึ!ก็รู้ว่าเขาต้องการมาขวางนางไว้ไม่คิดว่าเขาจะกล้ามายืนขวางกั้นประตูวังตอนนี้!จื่อซีที่เดินตามหลังนางก็มีความกดดันอย่างมาก ยืนอยู่ตรงหน้าของนางหลานเยาเยาตบตรงไปที่ไหล่ของเขา ไม่ได้พูดอะไร แต่จื่อซีก็รู้อยู่แล้วว่าหมายถึงอะไรทันทีที่มองไปยังราชครูเทียนเวิงอย่างระวังตัวจากนั้นก็เดินตามหลังหลานเยาเยาอย่างช้าๆ“ราชครูใหญ่ บังเอิญอะไรเช่นนี้ พวกเราพบกันอีกแล้ว” หลานเยาเยากล่าวอย่างมีเสน่ห์“ขอเวลาเทพธิดาสักหน่อย!”1229
คำพูดของราชครูเทียนเวิงยังคงสุภาพเกรงใจ แต่นํ้าเสียงนั้นทำให้ไม่อาจปฏิเสธได้“ได้สิ!”คงไม่ได้อยากจะรู้การเตรียมการของนางหรอกนะ ง่ายๆนิดเดียว! ก็บอกเขาไปตรงๆอันที่จริงการขอตัวไปก็ไม่ได้ไปไหนไกล แค่ไปยังสถานที่ซึ่งคนของปกป้องประตูวังไม่ได้ยินก็เป็นใช้ได้ไม่ไกลจากรถม้าหลานเยาเยาและราชครูเทียนเวิงก็ยืนอยู่ตรงข้ามกัน หลานเยาเยาพูดขึ้นก่อน“ราชครูใหญ่มีเรื่องอันใดหรือ”“เบาะแสของยาฉางตานสำคัญเช่นนี้ ทำไมเทพธิดาจึงนำไปบอกคนอื่นกันเล่า”นี่คือจุดที่ราชครูเทียนเวิงยังสงสัยยาฉางตานสามารถทำให้ผู้คนมีชีวิตอยู่อย่างเป็นอมตะ ใค
