่ได้ถูกพูดออกมาหลังจากหานแสจากไปหลานเยาเยามองไปยังด้านหลังของตนเอง ดวงตาก็กะพริบเล็กน้อย ยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเจื่อนๆ……วันรุ่งขึ้น เช้าตรู่1122
“ตึงตึงตึง……”หลานเยาเยาที่ยังคงถือหมูตุ๋นอยู่ในฝัน ก็ได้ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงเคาะประตู หมูตุ๋นในฝันก็ได้บินหายไปในใจรู้สึกอารมณ์เสียมากในเวลานี้ เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก“คุณหนู”“คุณหนูของเจ้าตายไปแล้ว” หลานเยาเยากุมศีรษะเอาไว้เหมือนกับเล้าไก่ พูดออกไปอย่างงัวเงีย“……”คนที่เคาะประตูคือจื่อเฟิง เมื่อได้ยินนํ้าเสียงของหลานเยาเยาเขาก็หยุดชะงักลงและยังตัดสินใจที่นำเรื่องนี้รายงาน“คุณหนู อ๋องเย่และพระราชธิดาจาวหยางวันนี้ได้ย้ายกลับจวนอ๋องเย่ ตอนนี้กำลังอยู่ที่ประตูใหญ่”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาที่บิดเอวด้วยความขี้เกียจนั้น ได้ตะลึง จากนั้นเอนตัวนอนลงต่อไปและพูดอย่างเฉยเมย“ย้ายก็ย้ายสิ ! ประหยัดกินประหยัดดื่มก็ประหยัดดี เจ้าไม่จำเป็นต้องมาบอกข้าก่อน”เพียงแค่นางอยู่ในตำหนัก โหลวเย่วก็ต้องมาปรากฏตัวคอยพูดจุกจิกไม่หยุด และยังคอยถามนู่นถามนี่ มาคอยแย่งกินอาหารอร่อยของนาง1123
เย่แจ๋หยิ่งก็เช่นกันกระง่อนกระแง่นต่อหน้านางเป็นครั้งคราว เผอิญยังชอบชักสีหน้าใส่นาง ถึงอย่างไรเป้าหมายของเขาได้สำเร็จแล้ว ยังไม่ไปอีกหรือพวกเขาย้ายกลับไปก็คงจะดี เงียบสงบและสบายใจแล้ว ก็เป็นเรื่องดี“เฮ้อ……”โธ่!ไปให้หมดเถอะ ไปให้หมดเถอะ ไปแล้วก็ดี……แน่นอนว่าจื่อเฟิงไม่ได้มารายง
