งการไปที่ต้นบุพเพหรือ” หลังจากผ่านยามจื่อไปแล้ว ที่นั่นก็ไม่มีผู้ใดแล้ว”“เจ้ารู้ได้อย่างไร” หรือว่าเจ้าก็ต้องการจะไปเช่นกันนางไม่ได้ต้องการจะไปเพียงเพื่อขอพรให้ช่วยเรื่องบุพเพสันนิวาส แต่ต้องการไปทำกิจธุระแต่เย่แจ๋หยิ่งจะไปทำอะไรคงจะไม่คิดแผนการอะไรอีก ที่จะเป็นการลอบทำอะไรที่ไม่ดีกับนางอีกหรอกนะ“ทำไมไม่ได้หรือ”862
“ได้ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”อยากจะไปก็ไปสิ ไม่มีใครมาห้ามเขาสักหน่อยนางแค่คอยระมัดระวังตนเองก็ได้แล้วในเวลานี้ เย่แจ๋หยิ่งโบกมือถอดเสื้อคลุมนอกออก แล้วก็แขวนเอาไว้บนฉากกั้นต่อมาเขาเดินไปยังด้านหลังฉากกั้น เปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีดำชุดหนึ่ง จากนั้นก็นั่งลงที่ขอบโต๊ะหลังจากรินเหล้าไปหนึ่งแก้ว แล้วก็ดื่มจนหมดในครั้งเดียวจากนั้นก็จ้องมองไปยังร่างกายของนาง ทั่วทั้งร่างของนางยังคงเปียกโชก แม้แต่เส้นผมก็ยังไม่แห้ง แล้วพูดเบา ๆว่า “มีเสื้อผ้าอยู่หลังฉากกั้น บางทีอาจจะเหมาะกับเจ้า”“เสื้อผ้าผู้หญิงหรือ” หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะถาม“อื้ม!”นางคงฟังไม่ผิดหรอกนะที่นี่เป็นวัด อีกทั้งที่นี่ยังคงเป็นที่พักชั่วคราว ไม่นึกเลยว่าเย่แจ๋หยิ่งจะมีเสื้อผ้าผู้หญิงด้วยหรือนี่มันเหลือเชื่อเกินไปหรือเปล่า“อย่าไปคิดมากเลย เสื้อผ้ายังไม่มีใครใส่มาก่อน”“อะไรกัน!” ใครคิดมากกัน863
การที่ต้องเปียกทั้งตัวมันรู้สึกไม่สบายจริง ๆ ดังนั้นนางจึงรีบลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว และไปด้านหลังของฉากกั้น จึงได้เห็นเสื้อผ้าชุดหนึ่งจริ
