นั้น！847
นางก็ยกมุมปาก โต้กลับในทันที: “นั่นยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่! ข้า……ข้าแค่มาหาที่สงบๆเฉยๆ จะไปรู้ได้ไงว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่”หากว่านางรู้ละก็ นางขอนอนอืดอยู่บนเตียงจนตีหนึ่งตีสองแล้วค่อยออกมาอีกทีเสียดีกว่า“พูดเช่นนี้หมายความว่าข้าเข้าใจผิดไปงั้นรึ?” แววตาของเย่แจ๋หยิ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้มนางฮึมฮัมอย่างเยือกเย็น พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า: “ไม่งั้นจะทำไม? จะยังไม่ปล่อยข้างั้นรึ?”“ก็ได้!”ในเมื่อพูดเช่นนั้นแต่ หลังจากนั้นไม่นานนักหลานเยาเยาก็มองมือของเย่แจ๋หยิ่งที่ยังคงโอบเอวนางไว้ เขาไม่ได้ขยับเลยแม้แต่ก้าวเดียว พูดไม่ออกอย่างช่วยไม่ได้“เจ้าก็ปล่อยเส้!”“ข้าปล่อยแล้ว เจ้านั่นแหล่ะที่ไม่ยอมออก ข้าก็เลยนึกว่าเจ้าเปลี่ยนใจน่ะสิ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น！หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง อดทนอดกลั้น ข่มตัวเองไม่ให้ระเบิดออกมาจากนั้นก็รีบลืมตา แววตาอันงดงามมีความโกรธอยู่บ้าง แต่ก็เจ้าเล่ห์ขึ้นมากได้！848
ไม่ปล่อยใช่ไหม？นางมีทางออกจากนั้นก็กระทุ้งศอกไปข้างหลัง ด้วยความระมัดระวังของเย่แจ๋หยิ่ง ยังไงข้อศอกนี้ก็จะไม่โดนเขา มากสุดก็แค่ทำให้เขาหลบมันแต่ไม่นึกเลยว่า······ข้อศอกจะกระทบเข้ากับแผ่นอกของเขาอย่างจังแล้วก็ได้ยินเสียงฮึมฮัมเขาไม่หลบงั้นรึ?แม้ว่าจะไม่เข้าใจ แต่หลานเยาเยาก็รีบผละออกมา จากนั้นก็หันหลังมา ยิ้มบางๆมองที่เย่แจ๋หยิ่งแต่เมื่อได้เห็นสีหน้าของเขา รอยยิ้มบนหน้าก็เลือนลับไป แววตาแห่งความโกรธกลายเ
