เพื่อให้สติหวนคืน เย่แจ๋หยิ่งจึงถามยํ้าอีกครั้ง“นี่……มันคือสิ่งใดกันแน่?”เมื่อเย่แจ๋หยิ่งเห็นปฏิกิริยาที่ใหญ่โตของนาง ก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น จึงอดไม่ได้ที่จะมองไปยังผ้าทรงประหลาดนี้หลังจากนั้น!ก็ยังแกว่งมือไปมาอีกสองสามครั้งหลานเยาเยาหมดสิ้นซึ่งความหวัง ด้วยใบหน้าของนางที่ร้อนผ่าว แผดเผาไปยันมือ“อ๋องเย่ จะหยุดสร้างเรื่องได้รึยัง? เจ้าเป็นชายชาตรีมาแกว่งเล่นเช่นนี้ เสียภาพพจน์หมด!”นางขายหน้าคนเดียวก็พอแล้วอย่าให้คนอื่นเขาอับอายไปด้วยเลย อีกนิดเดียวก็ไม่มีหน้าไปมองใครเขาแล้ว“อ๋อ~ ภาพพงภาพพจน์อะไรเล่า?” เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะเบาๆ“เจ้าจะเอาอย่างงี้จริงๆใช่ไหม?”หลานเยาเยาคอตก กุมขมับหมดคำจะพูดนางไม่กล้าพูดจริงๆ ว่ามันคืออะไร?อย่างไรก็ตาม！804
อ๋องเทพสงครามผู้สง่างามเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่ สูงส่งถึงเพียงนั้นกลับมาแกว่งของพวกนี้เล่น โชคดีไปที่เขาไม่รู้จัก หากรู้ละก็ คงจะสะอิดสะเอียนไปพักหนึ่งเลยแหล่ะเมื่อเห็นท่าทางของเขา ภาพติดตาจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว!“ก็เว้นแต่เจ้าจะบอกข้าว่านี่มันคือสิ่งใด?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น!มือของหลานเยาเยาที่กุมขมับ ก็ตีหน้าผากตัวเองเบาๆไปสองสามทีเอาวะ!พูดก็พูด ยังไงความอึดอัดก็จะไม่ตกอยู่ที่นางคนเดียวแล้วด้วยเหตุนี้ นางจึงกลอกตาเล็กน้อย พลางไอเบาๆ แสร้งพูดอย่างสงบว่า: “ที่บ้านของข้า เรียกว่า ชุดชั้นใน ในแผ่นดินนี้เรียกว่าเอี๊ยมบังทรงเมื่อพูดคำนี้ออกมา!หลานเยาเยาก็เห็นว่
