บเท่าท่านได้ล่ะ!แต่ว่า!พี่ซาเอ๋ย ข้าจะขอบอกท่าน ทีแรกที่ขอท่านมาจากเจ้าของเรือ คิดว่าเจ้าของเรือเขาจะไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของข้าเชียวหรือ?732
เขารู้มาตั้งนานแล้วว่าข้าเป็นคนกินเก่ง ชนิดที่ไม่กินก็จะไม่ตั้งใจทำงานเช่นนั้นดังนั้นจึงได้ตกลง ท่านไปร้องเรียนจะมีประโยชน์อะไร?”หลังจากที่พูดจบนางยังจะส่งยิ้มไปให้เขา“เจ้า……” ซาหมั่นเฉิงโกรธจนแทบจะเขวี้ยงจานทิ้งแล้วต่อยคนแต่ว่า!เขารู้ว่าหลานเยาเยาเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด และกำลังภายในก็พัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดดอย่างกะทันหัน เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้โดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงแค่พูดกับผู้ช่วยสองสามคนที่ยกอาหารมาด้วยความโกรธ“ยังจะอึ้งอะไรอยู่ เตรียมอาหารให้เทพธิดาสิ!”หลังจากที่ดูพวกเขาขึ้นไปด้านหน้าอย่างรีบร้อน ซาหมั่นเฉิงก็ชี้ไปที่หลานเยาเยาครู่หนึ่ง สุดท้ายพูดเพียงแค่หนึ่งประโยค :“เจ้าโดนเจ้าของเรือตามใจจนเสียนิสัยแล้ว หึ!”พูดจบ!สะบัดแขนเสื้อ แล้วก็จากไปแต่กลับถูกหลานเยาเยาเรียกไว้ : “พี่ซา ท่านไม่อยากอยู่ที่ห้องภัตตาหารแล้วจริงๆหรือ?”ซาหมั่นเฉิงหันหน้ากลับมา พูดอย่างไม่สบอารมณ์ :“เจ้าคิดว่าไงล่ะ?”733
หลังจากพูดจบ ยังจะมองค้อนนางไปแวบหนึ่ง ให้นางตระหนักได้เอง“เช่นนั้นก็ดี ตั้งแต่วันนี้ไป ท่านไม่ต้องไปที่ห้องภัตตาหารแล้ว”คราวนี้ซาหมั่นเฉิงตะลึงงันไปนิดหน่อยเรื่องแปลก!เขาคัดค้านมาตั้งหลายวันแล้ว ครั้งไหนบ้างที่ไม่ถูกนางให้เหตุผลต่างๆนาๆเป็นข้ออ้างให้ไปทำ?วันนี้กล
