ับดีคิดไม่ถึงว่านางเริ่มเสนอขึ้นมาเอง เขารู้สึกว่าต้องมีอะไรผิดปกติ“เช่นนั้น เช่นนั้นห้องภัตตาหารจะทำเช่นไร?”“ฮ่า ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านไม่อยากจากห้องภัตตาหารไป ดูสิ เปิดเผยออกมาแล้ว!”นางยิ้มขึ้นมา ท่าทางเหมือนกับว่าเข้าใจดี“……” ได้ เป็นเขาที่คิดมากไปแต่!“ห้องภัตตาหาร ข้าจะไม่ไปแล้ว”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาก็ถอนหายใจ พูดด้วยความจนปัญญา :“ก็ได้! ไม่ไปก็ไม่ไป บังคับให้ผู้อื่นลำบากใจบ่อยๆก็ไม่ดี734
เช่นนี้ละกัน! ที่ข้านี้มีเรื่องอยู่เรื่องหนึ่งต้องการให้คนไปทำพอดี ห้องภัตตาหารขาดคนข้าจะไปซื้อคนใช้สองสามคนมาจากตลาดเฮ้อ! ช่างเหอะ พี่ซา ไม่เช่นนั้นท่านอยู่ที่ห้องภัตตาหารต่อเถอะ หนึ่งวันไม่ได้กินอาหารที่ท่านทำ ข้าไม่รู้จริงว่าตัวเองจะเปลี่ยนอย่างไร……”“หยุด หยุด ข้ายอมตายก็ไม่อยู่ที่ห้องครัว รีบบอกข้ามาว่ามีเรื่องอะไรให้ทำ ข้าจะไปทันที”ภายใต้คำอ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่าของซาหมั่นเฉิง นางจึงได้พูดเรื่องที่ต้องทำออกไปแล้วซาหมั่นเฉิงไม่พูดมากก็วิ่งออกไป ชนิดที่สุนัขก็ยังตามไม่กลับมามองดูเงาร่างที่ไกลออกไปของเขา รอยยิ้มบนสีหน้าของหลานเยาเยาก็ค่อยๆหายไป นางมองดูข้าวต้มบนโต๊ะ แววตาเปลี่ยนเป็นเฉียบคมขึ้นมามาก……ในไม่ช้าจื่อซีก็พาพระราชธิดาจาวหยางมาพระราชธิดามองดูอาหารอันโอชะที่วางอยู่เต็มโต๊ะแวบหนึ่ง ดวงตาแสดงออกถึงความอยาก คนทั้งคนแทบจะพุ่งเข้าไปกลิ่นหอมหวนเช่นนี้……“เทพธิดา อาหารพวกนี้หอมมาก! กลิ่น
