เสด็จอายิ่งดูน่าสงสารก็ยิ่งดีใครจะรู้……“ข้อร้องคนก็ต้องมีทีท่าในแบบคนที่จะขอร้อง เจ้าจะไม่แสดงออกถึงนํ้าใจสักเล็กน้อยได้เช่นไร?” หลานเยาเยามองนางอย่างเย็นชาคำพูดของนางก็พูดออกไปถึงขั้นนี้แล้ว โหลวเย่วน่าจะฟังเข้าใจแล้วนะ?แต่ทว่า…….“นํ้าใจ? ทำไมต้องมีนํ้าใจ?”น่าแปลก?อ๋องเย่เป็นเสด็จอาของตัวเอง นางไปพบจะต้องมีนํ้าใจอะไร!ไปตรงๆก็ได้แล้วนี่!“……” หลานเยาเยากุมขมับอย่างอดไม่ได้
737