กนํ้าฝน ไม่รู้ว่าเป็นผงสีดำอะไรที่อยู่บนฝาโลงถูกนํ้าฝนชะลงไปยังใต้โลง“มืออย่าเตะต้องโลงศพ ใช้เครื่องมือเปิดออกก็พอ”“ขอรับ”ไม่ว่าผงสีดำนั้นจะมีพิษหรือไม่ เพื่อความปลอดภัย ไม่เตะต้องดีที่สุดแต่ว่าหลานเฉินมู๋เคยบอกไว้ว่า ที่หลุมฝังศพของแม่นางไม่มีหญ้าขึ้นแม้แต่ต้นเดียวและยังเคยเกิดเรื่องแปลกๆขึ้นด้วย572
เพราะฉะนั้น นางแน่ใจว่า ผงสีดำนั้นต้องเป็นเหตุให้ไม่มีหญ้าขึ้นที่หลุมฝังศพเป็นเป็นแน่ก่อนเปิดโลงศพ หลานเยาเยาให้จื่อฉีสร้างเพิงเล็กๆที่สามารถบังโลงศพไว้ได้ ค่อยเปิดฝาโลงชั่วพริบตาที่โลงศพถูกเปิดออก นางเอามุกเย่หมิงออกมาส่องสว่างท้องฟ้าที่มืดมิด แต่ว่า ตอนที่สายตาของนางจรดลงบนร่างไร้วิญญาณในโลงศพนั้น นางเบิกตากว้างหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดสีขาว นอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพ ใบหน้าขาวซีดดุจกระดาษ ไม่มีสีเลือดเลยสักนิด ใบหน้างดงามหมดจด เหมือนกันกับหน้าตาของนางอยู่เจ็ดถึงแปดส่วนรูปลักษณ์เช่นนั้น มากสุดก็คงจะยี่สิบปีเป็นนางในสนามม้าของราชวงศ์ ตอนที่นางบรรเลงจิ่วเซียวหวนเพ่ย ที่เกิดภาพในหัวหญิงสาวที่อุ้มจิ่วเซียวหวนเพ่ยไว้ในอ้อมอกที่สุดก็กระโดดลงจากกำแพงคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแม่ของนางเองยิ่งคิดไม่ถึงว่า นางตายไปหลายปีแล้ว แต่ร่างยังไม่เน่าเปื่อย โฉมไม่เสียหายนอกจากใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด และดวงตาทั้งคู่ที่ปิดสนิทแล้ว นางก็เหมือนกับนอนหลับใหลไปแล้วหลายปี“คุณหนู ฮูหยินนาง……”ตายไปแล้วหลายปีจริงหรือนี่มันน่าเห
