ันดับแรกอ๋องเย่ที่ได้รับชัยชนะที่หนึ่งพร้อมกับหลานเยาเยานั้นไม่อยู่ แต่ฮ่องเต้ก็ให้คนส่งของรางวัลไปให้ยังจวนอ๋องเย่ด้วยเพียงแต่การมอบรางวัลยังไม่ทันสิ้นสุด ท้องฟ้าก็มีเมฆครึ้ม มีลมกระโชกแรงเหมือนว่าฝนห่าใหญ่กำลังจะมาฮ่องเต้ประกาศรางวัลอย่างรวบรัดแล้วก็สิ้นสุดอย่างรวดเร็ว และยังบอกอีกว่าหลังกลับไปยังวังหลวงแล้ว จะให้คนเอารางวัลไปส่งให้ถึงจวนของแต่ละคนจากนั้นก่อนที่ฝนจะเทกระหนํ่าลงมาเขาและไทเฮา รวมถึงเหล่านางสนมทั้งหลายต่างก็ขึ้นรถม้า รีบจากไปทันทีฮ่องเต้และไทเฮาต่างก็ไปแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นๆจะยังคงอยู่ที่นี่ต่อไปเพราะฉะนั้น556
คนในสนามม้าก็ทยอยกันกลับไปตอนนี้เอง มีองครักษ์นายหนึ่งร่างกายกำยำ ใบหน้าขาวผ่องเดินมาอย่างรีบร้อนคุกเข่าลงกับพื้นให้นาง คารวะอย่างนอบน้อม“ถวายคำนับเทพธิดา”หลานเยาเยาที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเอ่ยเบาๆว่า “อืม”หนึ่งเสียง ยกนํ้าชาที่ยังคงอุ่นอยู่ขึ้นมาฉับพลันฝนเม็ดหนึ่งได้หยดลงในนํ้าชา เกิดเป็นคลื่นหลายชั้น นางจึงว่างนํ้าชาลงไปบนโต๊ะอีกครั้ง“ฝนกำลังจะตกแล้ว ฮ่องเต้ให้หม่อมฉันมาดูแลส่งเทพธิดากลับไป รถม้าได้เตรียมพร้อมแล้ว เชิญเทพธิดาไปพักผ่อนบนรถม้า อย่าตากฝน และรับลมหนาวเลยพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้อง”“เช่นนั้นกระหม่อมขอ……”กางร่มให้เพียงแต่คำพูดขององครักษ์คนนั้นยังไม่ทันได้พูดจบ ก็มองเห็นเงาดำสายหนึ่งลอยมา เขาคิดว่าเป็นนักฆ่า กำลังเตรียมจะชักดาบตรงเอวออกมา เพื่อปกป้องเทพ
