ธิดาจึงพบว่าเป็นเงาดำคนนั้น ที่เป็นองครักษ์สวมหน้ากากที่อยู่ข้างกายเทพธิดา จึงรีบเก็บดาบทันที จื่อซีมาถึงข้างกายหลานเยาเยา กางร่มอันใหญ่ให้นาง“คุณหนู รถม้ามาแล้ว”ได้ยินดังนี้557
“ไปเถอะ”หลานเยาเยาพยักหน้า จากนั้นลุกขึ้น จากไปพร้อมกับจื่อซีแต่เดินไปได้ไม่ไกล หลายเยาเยาก็หยุดเท้าลง หมุนตัวหันกลับไปมองยังโหลวเย่วที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้เดิมอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ววันนี้โหลวเย่วมาพร้อมกับเย่แจ๋หยิ่ง รถม้าของเย่แจ๋หยิ่งตกลงไปในเหวแล้ว และตัวเย่แจ๋หยิ่งเองก็จากไปตั้งนานแล้ว ฮ่องเต้และไทเฮาก็ไม่ได้คิดถึงนางตอนนี้ทุกคนที่อยู่ในสนามม้าบ้างขี่ม้า บ้างนั่งรถม้ามีเพียงนางเท่านั้น โหลวเย่ว เป็นถึงองค์หญิง ไม่มีม้า ไม่มีรถม้า และก็ไม่มีคนคิดจะจัดการหารถม้าให้ เพื่อส่งนางกลับจวนอ๋องเย่นางเหมือนมนุษย์ล่องหนไม่มีคนสนใจว่าจะมีนางอยู่หรือไม่ฉะนั้นหลานเยาเยาชี้ไปที่โหลวเย่ว พูดกับองครักษ์ที่ฮ่องเต้จัดส่งมา“เจ้าคุ้มครองส่งนางกลับจวน”“……พ่ะย่ะค่ะ เทพธิดา ”องครักษ์อึ้งไปเล็กน้อยจากนั้นก็รีบตอบรับคำสั่ง เชิญพระราชธิดาจาวหยางขึ้นรถม้าอย่างนอบน้อม558
หลังจากโหลวเย่วจากไปแล้ว หลานเยาเยายังคงยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ลมแรงพัดผมปลิวสะบัด มองรถม้าที่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งห่างออกไปใบหน้างดงามของนางมีรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นก็ได้มีเพียงโหลวเย่วเท่านั้นที่ดีต่อนางอย่างไม่มีอื่นใดแอบแฝง“คุณหนู กลับจวนเถอะ”จื่อซีเอ่ยขึ้นพอด
