ี“ไม่กลับจวน ”เห็นจื่อซีประหลาดใจเล็กน้อย นางยิ้มบางๆ “ไปอีกสถานที่หนึ่ง ไปให้จื่อเฟิงสะบัดคนที่ถูกส่งมาทิ้งให้หมด”“ขอรับ”จื่อซีเอาร่มคันใหญ่ยื่นให้กับนาง แล้วก็ตากฝนจากไป……จวนอ๋องเย่เย่แจ๋หยิ่งกำลังอาบนํ้าอยู่ในสระที่เต็มไปด้วยไอนํ้า เขาหลับตาพักผ่อน พิงกับขอบสระ คนที่ไม่เข้าใจเขา คงคิดว่าเขาหลับไปแล้วตอนนี้เองหญิงสาวคนหนึ่งแต่งตัวสวยสง่า ค่อยๆเปิดประตูเข้ามาบนร่างของนางคลุมด้วยผ้าลูกไม้ผืนบาง เผยทรวดทรงองเอวอันงดงาม และผ้าปิดหน้าอกที่แสนจะดึงดูดสายตาให้เห็นอย่างไม่ต้องสงสัย559
เอวเล็กอรชรอ้อนแอ้น ประสานเข้ากันกับสะโพกที่ส่ายไปมา ทำให้เสน่ห์ของนางยิ่งเพิ่มมากขึ้นจนถึงขีดสุดผู้หญิงคนนั้นไม่สวมรองเท้า แต่เดินเท้าเปล่า ในมือถือตะเกียงที่จุดจันทน์เทศเอาไว้ ค่อยๆเดินไปทางเย่แจ๋หยิ่งเย่แจ๋หยิ่งเป็นบุรุษที่คนไม่น้อยต่างถวิลหามีหญิงสาวไม่น้อยที่คิดหาทุกหนทาง เพื่อที่จะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงของเขาแต่ว่า……มีคนมากมายที่แม้แต่ประตูจวนอ๋องเย่ยังเข้าไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้เห็นใบหน้าดุจเทพจากฟ้าของเขาเลยแต่นางไม่เพียงแต่จะเข้าประตูจวนอ๋องเย่ได้ ยังอาศัยอยู่ในจวนอ๋องเย่ด้วยพราชายาของอ๋องเย่ได้เสียชีวิตไปสามปีแล้ว ในสามปีนี้ ท่านอ๋องไม่ได้สานต่อเรื่องราว ไม่รับชายา และไม่มีนางบำเรอแม้ว่าท่านอ๋องจะเป็นเทพสงคราม ทุกคนต่างบูชา ฮ่องเต้ยังเกรงขามแต่ยังไงเขาก็เป็นบุรุษเป็นบุรุษก็ต้องมีอารมณ์ความรู
