ดึงดูผู้คนในทันที ได้กวาดเสียงปรบมือและคำชื่นชมอันแสนอบอุ่นจากทุกๆคนแต่ในวันนี้ถังมู่หวั่น ทำให้คนตกตะลึงได้ยิ่งกว่า488
นางมิเพียงแต่ใช้พู่กันเฉกเช่นดาบเท่านั้น แต่ยังเต้นไปวาดภาพไปอีกด้วยเรือนร่างอันสดใสสง่างาม ช่างอ่อนช้อยละมุนละไม ภาพวาดบนผืนผ้าใบก็มีชีวิตชีวา ดั่งว่าเคลื่อนไหวอยู่จริงเมื่อเต้นรำจบลง ภาพวาดก็เสร็จ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชมกันให้ควั่ก“แปะๆๆ……”โดยรอบมีเสียงปรบมือดังขึ้นอย่างล้นหลาม รวมไปถึงไทเฮาก็ยังอดไม่ได้ที่จะชื่นชมฮ่องเต้เองก็ยังกล่าวชมอยู่หลายครั้ง ทำให้ถังมู่หวั่นที่ได้รับความชื่นชมหน้าแดงระเรื่อ นางค่อยๆชำเลืองมองไปทางอ๋องเย่แต่กลับพบว่าอ๋องเย่เพียงดื่มนํ้าชาอย่างไม่ใยดี สายตาก็ไม่ได้อยู่ที่นางเลยตั้งแต่แรก ทำให้แววตาของนางมืดมนลงไปอย่างช่วยไม่ได้หลังถังมู่หวั่นถอยตัวไปไทเฮาที่ได้มองมาทางพระราชธิดาจาวหยาง ก็พูดด้วยนํ้าเสียงอันโอบอ้อมอารีว่า:“จาวหยาง แล้วเจ้าล่ะมีความสามารถอันใดฤา?เมื่อใดก็ตามที่เป็นเช่นนี้ โหลวเย่วจะพยายามลดการมีตัวตนของตัวเองให้มากที่สุด เรื่องความสามารถ มีความสามารถเรื่องกินหน่ะได้ไหม?ยิ่งไปกว่านั้นไม่ว่าจะเป็นสามปีก่อน หรือในช่วงสามปีนี้ นางก็ไม่ค่อยได้เข้าร่วมโอกาสเช่นนี้สักเท่าไหร่489
หรือแม้แต่จะเข้าร่วมแล้ว เสด็จพ่อกับเสด็จย่าก็ไม่เคยจะให้นางแสดงดังนั้น!นางจะมีหรือไม่มีความสามารถ พวกเขายังไม่รู้อีกรึ?เหตุใดวันนี้ถึงเป็นเช่น
