ะสลัดให้หลุดพ้นจากเชือกที่มัดไว้เมื่อเห็นดังนั้น!435
หลานเยาเยาก็เอามีดสั้นออกมาทันที จากนั้นก็โบกมือไปทีหนึ่ง มีดสั้นก็ลอยไปในอากาศ ตัดเชือกที่มัดอยู่กับต้นไม้ให้ขาดออกเมื่อเชือกขาด สวนหยู่ก็ร้องคำรามอีกสองสามครั้งแต่มันก็ไม่ได้วิ่งมาข้างกายหลานเยาเยาในทันที แต่ใช้ปากม้าของมันกัดไปที่มีดสั้นที่ปักอยู่บนต้นไม้ จากนั้นก็ดึงออกมาจึงจะวิ่งมาหานางอย่างรวดเร็ว ถูไถที่เสื้อผ้าของนางอย่างขี้อ้อน แล้วเอามีดสั้นที่คาบไว้ที่ปากของมันยื่นไปตรงหน้านางหลานเยาเยารับมีดสั้นมา จากนั้นก็ลูบหัวของมัน“สวนหยู่เก่งที่สุด! ไป ข้าจะพาเจ้าไปแสดงอานุภาพ แล้วก็ช่วยเจ้าหาแฟนไปด้วยซะเลย”“เทพธิดา!”ชายร่างกำยำที่เฝ้าม้าสุดที่รักของนางทำมือทำความเคารพต่อนาง“ลำบากแล้ว ไปพักในจวนเถอะ!”“ขอบคุณเทพธิดา!”ชายร่างกำยำทำมือเคารพอีกครั้ง จากนั้นก็เดินไปทางประตูจวนของเทพธิดาหลานเยาเยาพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มมุมปาก หลังจากที่ลูบสวนหยู่ ก็ขึ้นไปบนหลังม้าทันที“สวนหยู่ พวกเราไป”436
ราวกับว่าสวนหยู่ฟังนางรู้เรื่อง หลังจากที่นางขึ้นไปนั่งแล้ว หลังจากที่ส่งเสียงคำรามครั้งหนึ่งเพื่อแสดงออกเป็นการตอบรับ ก็ออกไปมันมีความเร็วดุจดั่งลม ในชั่วพริบตา ก็วิ่งมาได้ไกลมากแล้วเพราะว่าสนามแข่งขันล่าสัตว์อยู่ใกล้กับประประตูเมืองทางทิศตะวันออกมากดังนั้น!บนท้องถนนของประตูเมืองทางทิศตะวันออกจึงแออัดมาก ขุนนางที่มีฝีมือความรู้ที่ไปร่วมการแข่
