้าใจเช่นเดียวกับซิ่วซิ่วนางไม่ได้สนใจสิ่งที่หลานเยาเยาพูดเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่นางสนใจก็คือใบหน้าของหลานเยาเยา และเมื่อคืนนี้นางไปค้างคืนกับใครมา“เจ้านั่นแหละที่ตํ่าช้าที่สุด! พ่อของข้าเป็นถึงผู้อาวุโสใหญ่ของชนเผ่าและอีกไม่นานเขาก็จะได้ขึ้นตำแหน่งประมุขเผ่า เจ้ากล้ามีเรื่องกับข้า ข้าสามารถทำให้เจ้าตายทั้งเป็นได้ คนชั้นตํ่า เจ้ารีบพูดมาซะ เมื่อคืนนี้เจ้าไปค้างอยู่ห้องของผู้ใด? หากเจ้าไม่บอกมา ข้าจะตีเจ้าให้ตาย ”ซิ่วซิ่วเคยเรียนวิชากังฟูมาจากท่านพ่อของนางมาบ้างเคยชนะคนที่ไม่มีวิชากังฟูมาเพียงไม่กี่คน ก็คิดว่าตัวเองนั้นเก่งกาจล้นฟ้าคนที่ถูกตามใจมาแต่เด็กอย่างนาง มีแต่คนตามเอาใจมีผู้ใดกันที่กล้ามาพูดกับนางเช่นนี้?“เจ้าถามแล้วข้าจำเป็นต้องตอบงั้นรึ? เจ้าถือว่าตัวเองเป็นใครกัน?”หลานเยาเยาเหลือบไปจ้องนางพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
123
