ถึงความเคอะเขิลนิดหน่อย“แน่นอนว่าต้องเป็นข้า เจ้าเอาสายตามองไปรอบๆสิ ถ้าสามารถหาคนที่มีวิชาการรักษาคนที่สองได้ก็ถือว่าข้าแพ้”“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือ?” เซียวจิ่นหยู่นํ้าเสียงเยือกเย็นนํ้าเสียงเหมือนกับตอนที่อยู่ที่ด้านล่างของป่าแห่งความลับหลานเยาเยาทุบที่ไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เปิดโปงเขาอย่างไร้เยื่อใย :“ซื่อจื่อ ท่านคือคนที่ข้าช่วยไว้ ท่านคิดว่าข้าจะไม่เปิดหน้ากากออกหรือไง?พูดตามความจริง ท่านเหมาะสมกับบุคลิกที่สุภาพอ่อนโยน ไม่เหมาะที่จะแสร้งทำเป็นดุดัน พูดมา! ท่านจะลงชื่อในสัญญาขายตัว? หรือว่าจะเขียนใบแสดงหนี้?”จะสนทำไมว่าเขาเป็นใคร เพียงแค่นางเป็นคนช่วย จะรีดไถเงินก็ไม่ผิด“เหอะเหอะเหอะ……”โดนเปิดโปงใบหน้าอันจอมปลอมซะหมดจด หน้าตาของเซียวจิ่นหยูก็เปลี่ยนเป็นเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาวสลับกันทันที แล้วก็หมดคำที่พูดขึ้นมาครู่หนึ่งนางรู้แล้วจริงๆด้วยเพียงแต่คิดไม่ถึงว่านางจะเปิดโปงเขาเช่นนี้ ไม่ไว้หน้าเขาแม้สักนิด จนทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง1506
“นี่! คงไม่ได้ขี้งกขนาดนั้นมั้ง? ท่านมีเงินมีอำนาจ ขณะอยู่ในเมืองหลวงไม่ใช่ว่าโยนเหรียญเงินเพื่อเปิดทางอย่างสง่าผ่าเผยหรือไง? ตอนนี้คงไม่ได้ตกอับจนถึงขั้นที่ไม่มีเงินจ่ายแม้เงินค่ารักษาหรอกนะ”สำหรับ คำพูดถากถางของหลานเยาเยา เซียวจิ่นหยูเกิดความรู้สึกอับอายขึ้นมาอีกครั้ง เขารู้ว่า หลานเยาเยารู้แล้วว่าก่อนหน้านี้เขาจงใจจะเข้าใกล้นางเงียบไม่พูด
