จาอยู่สักพัก เซียวจิ่นหยูก็เริ่มอ้าปากที่ปิดสนิทขึ้น“ขอโทษ!” หลังจากที่ขอโทษด้วยจริงใจที่บริสุทธิ์แล้ว เขาก็พูดอีกว่า“ค่ารักษาจะจ่ายให้แน่นอน แต่ข้าไม่เขียนใบแสดงหนี้ ข้าไม่อยากใช้ลายมือคัดลอกมาหลอกเจ้า และไม่สามารถที่จะเปิดเผยลายมือที่แท้จริงได้ข้ามีความลำบากใจที่ไม่มีทางเลือก รอให้ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลานั้นจะไม่ปิดบังอะไรอีกเป็นแน่”หลานเยาเยายังคงนิ่งเฉยเมย เขาจึงเปิดปากพูดอีกครั้งว่า :“ลาก่อน!”เซียวจิ่นหยูรู้ว่าหลานเยาเยาไม่สามารถให้อภัยเขาได้ อีกทั้งยังขวางหูขวางตานางด้วย เช่นนั้นแล้วจากกันตอนนี้ดีกว่า ส่วนภารกิจที่ทำไม่สำเร็จ……ช่างเถอะ งั้นก็ไม่ทำแล้วเพียงแต่เขายังเดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินนํ้าเสียงที่เย็นชาของหลานเยาเยาดังมาจากทางด้านหลัง“ตราลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่าสืบทอดมาจากผู้ใด?”1507
เรื่องของตราลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่า เป็นข่าวลือหนาหูมากในเมืองหลวง และในบริเวณหยินไห่ ก็ค่อยๆกลายเป็นหัวข้อวิภากษ์วิจารณ์กันของปราชาชนแต่ตอนแรกเริ่มสืบทอดมาจากผู้ใดกันนะ?ได้ยินดังนั้น!ฝีเท้าของเซียวจิ่นหยูก็หยุดลงทันที เขาเริ่มกำหมัดขึ้นมานิดหนึ่ง หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็คลายออก“จากคำบอกเล่าจากปากของผู้อาวุโสของชนเผ่าหยินไห่ และจากที่ชนเผ่าได้ตราลัญจกรหยกสืบทอดราชบัลลังก์แห่งราชวงศ์เก่ามานั้นเป็นของปลอม ที่ข้ารู้ก็มีเพียงเท่านี้”พูดจบ เขาก็จากไปโดยไม่ได้หันหน้ากลับมาผู้อาวุโสของชนเผ่า?คนท
