งได้ทั้งหมด เขากำลังคิดที่จะเปิดไพ่ในมือกับนางงั้นหรือ?1480
แต่นางไม่อยากทำลายสถานการณ์ในตอนนี้ที่มีกับเขา ดังนั้น นางจึงยอมหาเบาะแสจากปากผู้อื่น แต่จะไม่ยอมฟังความจริงจากปากของเขาเย่แจ๋หยิ่งมองดูเงาร่างของหลานเยาเยาหายไปจากสายตา ข้างหูยังคงคิดย้อนคิดถึงคำที่นางพูดเมื่อสักครู่ พึมพรำออกมาเบาๆคำหนึ่ง“ชอบ?”จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวแต่ทว่า เมื่อเขายื่นมือออกมาดูก็เห็นบาดแผลบนฝ่ามือของเขา นั้นถูกขีดข่วนโดยไม่ได้ระวังตัว เพียงแต่เมื่อครู่เพื่อรองรับหลานเยาเยาไว้ จึงได้ปริออกอีกเลือดไหลออกจากฝ่ามือไม่หยุด หยดลงบนต้นหญ้าเล็กๆบนพื้นดิน ต้นหญ้าเล็กที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา กลับสูญเสียความมันวาวไปทันที จากนั้นก็ค่อยๆแห้งเหลืองตายไป……—เช้าวันที่สอง หลานเยาเยายังคงตกอยู่ในความฝัน ถูกห่อหุ้มไปด้วยความเย็นยะเยือกที่ทะลุไปถึงกระดูก เมื่อนางลืมตาขึ้น ก็ถูกคนอุ้มขึ้นมาแล้ว“เช้าตรู่ขนาดนี้ท่านทำอะไร?”เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นคนที่อุ้มนางไว้คือเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาไม่ได้ตอบโต้แต่กลับแอบเอาเข็มเงินในมือเก็บเข้าไว้ในระบบ“พาเจ้าไปพบคนบางคน”พบคน?1481
พบใครนะ?คงไม่ได้คิดจะเปิดไพ่ในมือกับนางหรอกนะ?“ข้าไม่ไป” สีหน้านางเต็มไปด้วยการแสดงออกถึงการปฏิเสธ“วางใจเถอะ เจ้ารู้จักทั้งหมด เอาของกินมากมายมาให้เจ้า”“จริงหรือ? งั้นรีบไปเถอะ”แค่ได้ยินคำว่าของอร่อย ดวงตาของหลานเยาเยาก็เปล่งประกายวับวาว เบิกตากว้างขึ้นมาทั
