้างคํ้ายันอยู่บนโต๊ะ ทั้งสองมือสั่นเล็กน้อย เขาก้มหัวตํ่าลง จนมองไม่เห็นใบหน้าของเขา เห็นเพียงเส้นเลือดดำแตกตัวที่คอของเขา เหมือนกับว่ากำลังรับมือกับความเจ็บปวดอย่างใหญ่หลวง“เจ้าเป็นอะไร?”คงจะไม่ใช่โรคกำเริบตอนนี้หรอกนะ? ไม่มีลางบอกเหตุเลยสักนิดจึงได้บอกนางไปว่า เขาเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะโรคกำเริบ เพราะว่าก่อนหน้านี้นางเคยเห็นท่าทางตอนที่เขามีอาการโรคกำเริบ แม้ว่าจะเจ็บปวดอย่างน่าสังเวชเลือดไหลออกมาทั้งตัว เฉกเช่นมนุษย์เลือดก็ไม่ปานแต่ครั้งนี้ไม่ใช่!หรือว่าโดนยาพิษ?แต่ว่าพวกเขาก็กินของเหมือนกัน ทำไมนางไม่เป็นอะไร?หรือเพราะแพ้อาหารทะเล?“ไม่เป็นไร!”เสียงตํ่าที่ฟังดูคลุมเครือไม่ชัดเจนของเขา ในนํ้าเสียงนั้นราวกับกำลังควบคุมกับอะไรบางอย่างอยู่“ข้าดูให้เจ้า”1450
หลานเยาเยาลุกขึ้นและเดินไปทางเขาใครจะรู้……หานแสตะโกนใส่นางทันที : “ไม่ต้อง” จากนั้นก็หมุนตัวไป หันหลังให้นางเหมือนกับกำลังสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เปลี่ยนเป็นกล่าวด้วยเสียงตํ่าว่า : “รอข้าอยู่ตรงนี้”พูดจบเขาก็หายไปจากตรงหน้านางทันที“น่าแปลก?”วันนี้ทุกคนเป็นอะไรไปหมด?นางคิดว่าวิชาการรักษาของตัวเองนั้นเก่งมาก แล้วอาการป่วยของพวกเขาก็ปกติ ยาที่นางฉีดและจ่ายให้ก็ไม่ได้มีปัญหา ทำไมพวกเขากลับยิ่งมีอาการแปลกไปเรื่อยๆ?และที่สำคัญที่สุดคือ เหมือนกับพวกเขาจะไม่อยากให้นางรู้นี่มันทำไมกันนะ?หลานเยาเยากลับไปที่ที่นั่งอีกครั้ง ในสมองนึกถึงเรื่องที่
