ั้งคราว925
เหลียนชิงโจวไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากนั้นซูเจ๋อจึงม้วนภาพวาดแต่ละแผ่นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าระหว่างนั้นอยู่ๆ เขาก็หยุดชะงักและถามขึ้นมาว่า “ช่วงนี้ผู้คนนิยมวาดภาพด้วยถ่านเช่นนี้หรือ หรือว่ามีใครสอนนางให้วาดภาพเช่นนี้”เหลียนชิงโจวตอบว่า “นอกจากที่เห็นจากองค์หญิง ศิษย์ก็ไม่เคยเห็นจากที่ไหนอีกเลยขอรับ และก็ไม่เคยเห็นด้วยว่ามีอาจารย์ที่ไหนมาสอนองค์หญิงวาดภาพ”ภาพวาดเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาพวาดแบบที่ต้าฉู่น่าจะมีซูเจ๋อลุกขึ้นและปัดใบไผ่ออกจากชายเสื้อเบาๆ ในมือถือภาพวาดที่เก็บไว้อย่างเรียบแล้ว จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างว่า “ข้าอยากพบนาง”ต่อมาเหลียนชิงโจวจึงใช้โอกาสในวันเกิดของตัวเองเชิญเฉินเสียนมาเป็นแขกที่จวนของเขาซูเจ๋อไปถึงตอนที่ดึกมากแล้ว เวลานั้นเฉินเสียนกำลังนอนหลับอยู่ในห้องเขายืนอยู่ข้างเตียงและมองดูเธอเงียบๆ อยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็อดไม่ได้และเอื้อมมือไปลูบคิ้วของเธอซูเจ๋อรู้ว่าเธอแตกต่างจากเมื่อก่อน ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยหากจะบอกว่าเธอเปลี่ยนไปเป็นคนอีกคนเธอตื่นตัวและเฝ้าระมัดระวังอยู่เสมอ หากตอนนั้นซูเจ๋อหลบช้ากว่านั้นอีกนิดเขาจะต้องถูกเฉินเสียนพบตัวเข้าอย่างแน่นอน926
ซูเจ๋อรู้จักเฉินเสียนในอดีตดีเกินไป นั่นเพราะเขาเป็นคนสอนนางด้วยมือของเขาเอง นางทำอะไรได้ ทำอะไรไม่ได้ นิสัยของนางเป็นอย่างไร นางมีความคิดแบบไหน ซูเจ๋อรู้ดีหมดทุกอย่างแต่หลายสิ่
