ผ่าน เป็นใต้ชายที่กันลมหลบฝน ท่านต้องการให้ข้ากลับไปทำอะไร?ใช้ชีวิตกับท่านหรือ?หรือว่าข้าต้องปกป้องใช้ชีวิตกับชายคนหนึ่งที่มีคนอื่นอยู่ในใจหรือ?”892
นางส่ายศีรษะ หลุบสายตาขึ้นมองฉินหรูเหลียงเล็กน้อย แววตามีความเศร้าสลด ริมฝีปากกระตุกยิ้มขึ้นมา กล่าวอย่างสงบจิตสงบใจว่า “ท่านปล่อยข้าไปเถิดข้าจาวหยางไม่ใช่คนคับอกคับใจเคียดแค้นขนาดนั้น”ฉินหรูเหลียงจ้องมองเธออย่างลึกซึ้งไม่อาจคาดเดาได้จาวหยางยักไหล่ กล่าวอีกว่า “ที่ควรจะพูดข้าก็พูดชัดเจนแล้ว ท่านมาที่นี่หากว่ากังวลใจว่าข้ากับคนอื่นจะสมคบสวมเขาให้ท่านล่ะก็ นั่นไม่จำเป็นเลย”ตอนที่นางพูด ยังคงก้มศีรษะลงแล้วหัวเราะ “พบเจอผู้คนมากมาย ข้าไม่เลือกคนเนื่องจากรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียวอีกแล้ว ไม่ว่าจะรูปลักษณ์หล่อเหล่าแค่ไหน ก็ไม่ง่ายที่ข้าจะไปชอบ แต่หากว่ามีวันไหน ข้าพบเจอบุคคลที่ข้าชอบ ข้าจะกลับมาบอกท่านอย่างชัดเจนด้วยตัวของข้าเอง”นางหมุนตัว เดินไปทางประตู กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “เช่นนั้น ข้ากับท่านก็อำลากันที่นี่เถิดนะ”เพิ่งจะเดินได้สองก้าว ฉินหรูเหลียงที่อยู่ด้านหลังเอื้อมมือมารั้งนาง จาวหยางมีการเตรียมตัวป้องกันนานแล้ว จึงได้แฉลบหลบออกนี่เป็นการคาดการณ์ผลลัพธ์ของฉินหรูเหลียง เขาเอื้อมมืออีก นางก็หลบอีกรูปร่างปราดเปียวอย่างมากฉินหรูเหลียงหรี่ตามอง กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “คาดไม่ถึงว่าท่านจะมีฝีมือการต่อสู้”จาวหยางกล่าวว่า “แม้ว่าข้าจะเทียบท่า
