นไม่ได้ แต่ว่าก็มีวิธีการปกป้องตนเองเล็กน้อย”ด้วยเหตุนี้ฉินหรูเหลียงเลยไม่เกรงใจอีก ครั้งนี้ตราบใดที่เขาไม่ต้องการ เขาก็ไม่มีทางให้จาวหยางหายไปจากสายตาของเขาอีกแล้ว ทั้งสองคนสู้กันไปมา893
สุดท้ายไม่ต้องสงสัยจาวหยางได้แพ้อยู่บนมือเขาอย่างราบคาบ หายใจหอบแฮกๆมือทั้งสองข้างถูกเขาเอาไขว้ไว้ด้านหลัง ดันอัดอยู่ที่ฝาผนังฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างอึมครึมว่า “ข้าจะพูดอีกหนึ่งครั้ง กลับเรือนกับข้า”จาวหยางดวงตาแดงกํ่า กล่าวว่า “ข้าก็จะพูดกับท่านอีกหนึ่งครั้ง ข้าไม่กลับ！ท่านไม่ชอบข้า เหตุใดข้าต้องกลับไปกับท่าน！ใจของท่านมีบุคคลอื่น ท่านยังมาวุ่นวายยั่วแหย่กับข้าทำไม！”ฉินหรูเหลียงมองท่าทางนางที่โมโหทั้งใจร้อน กล่าวเสียงทุ้มตํ่าว่า “เห็นชัดเจนว่าท่านวุ่นวายยั่วแหย่ข้าก่อน”“เช่นนั้นตอนนี้ข้าไม่คิดแล้วได้หรือไม่?”จาวหยางกัดฟันกรอดกล่าวว่า“ตอนนี้ข้าอยู่ด้านนอกเพียงลำพัง ก็สบายดี！”ฉินหรูเหลียงจ้องมองปากที่ไม่ยอมแพ้นั่น เขานึกถึงปีนั้นในคํ่าคืนที่มีหิมะนางเขย่งเท้าขึ้นแล้วจูบตนเองเบาๆไม่รู้ว่าเป็นฝันร้ายหรือว่าอย่างไร ต่อมาฉากนั้นมักจะตามหลอกหลอนเขาไม่เลิก ทำให้เขาไม่สามารถที่จะลืมได้ใจที่เงียบสงบมานาน สั่นหวั่นไหว มีระลอกคลื่นเป็นรอบๆ ภายในจิตใจก็กระเพื่อมขึ้นฉินหรูเหลียงก้มศีรษะลงไปช้าๆ เอียงหน้าเล็กน้อย ลองเข้าใกล้ริมฝีปากของจาวหยางจาวหยางเบิกตากว้าง คนทั้งคนตัวแข็งทื่อ จนกระทั่งนางกลั้นหายใจไม่กล้าที่จ
