ะหายใจออกมาเลยริมฝีปากบางแนบสัมผัสที่ริมฝีปากของนาง894
มีชั่วประเดี๋ยวเดียวที่ทั้งสองคนเผลอใจลอย“กลับเรือนกับข้า”ฉินหรูเหลียงกล่าวด้วยนํ้าเสียงทุ้มตํ่าอีกครั้ง นํ้าเสียงของเขามีความอ่อนโยนอยู่เลือนราง ฟังแล้วไพเราะแต่ทว่าฉินหรูเหลียงกลับไม่ให้โอกาสนางได้ตอบกลับ จูบสัมผัสลงที่ริมฝีปากนางอีกครั้ง จูบบางเบาไม่ต่างกับแมลงป่องที่แตะผิวนํ้า และปิดกั้นกลีบปากของนาง คล้ายดั่งชายผู้หนึ่งที่จูบสัมผัสหญิงที่มีจิตใจเลื่อมใสรักมานานแล้ว เขาพยายามที่จะเปิดไรฟันที่ปิดอยู่ แล้วเข้าไปสำรวจจาวหยางไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้เลย นางรู้เพียงว่าตรงหน้านี้มีการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ ตาลายแม้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านยังไม่มี อ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมอกเขาฉินหรูเหลียงอุ้มนางขึ้น หันเดินไปที่เตียงไม้ กล่าวว่า “ในเมื่อท่านพูดว่าไม่ได้เข้าหอก็ไม่ใช่สามีภรรยาที่แท้จริง เช่นนั้นตอนนี้ชดเชยก็นับว่ายังไม่สาย”“ข้าไม่……..”ฉินหรูเหลียงกดตัวลงไป กล่าวด้วยนํ้าเสียงที่เย็นชาและคละเคล้าไปด้วยความอบอุ่นว่า “รอข้ากับท่านเป็นสามีภรรยากันจริงๆแล้ว ท่านน่าจะไม่ไม่ยั่วบุคคลอื่นอีกแล้ว”จาวหยางหน้าแดงกํ่า และยังคงถีบเท้าเตะใส่เขาไม่หยุด แต่คนผู้นี้คล้ายดั่งภูเขาที่กดทับอยู่บนตัวนาง ตั้งอยู่อย่างโดดเด่นไร้การเคลื่อนไหวกระโปรงที่เปียกชื้นครึ่งหนึ่งถูกมือใหญ่ของเขาถอดออกมาทีละชิ้น ตั้งแต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยถูกชายหนุ่มเข้าใกล้อย่างนี้เลย นาง
