่างไรในเมื่ออยู่ในจวนของสามี แต่ตลอดทางท่านอ๋องมู่นั้นกลับด่าฉินหรูเหลียงว่าเป็นคนสารเลวตํ่าช้า ที่มาทำลายความบริสุทธิ์ของลูกสาวตัวเองไป แล้วยังยุยงให้จาวหยางนั้นถอนหมั้นแล้วหนีงานแต่งอีกด้วย และสัญญาว่าจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นเองจาวหยางชำเลืองมองท่านอ๋องมู่ พร้อมกับกล่าวว่า“เมื่อก่อนที่ข้าอยากจะหนีการแต่งงานท่านก็ไม่ยอม แต่ตอนนี้ข้าคิดที่จะแต่งงานกับคนอื่นแล้ว ท่านกลับอยากจะให้ข้าหนีงานแต่งซะเองหรือเพคะ”เมื่อเดินทางมาถึงชายแดนของทั้งสองอาณาจักร ท่านอ๋องมู่ได้นำมือของจาวหยางยื่นไปวางบนมือของฉินหรูเหลียง888
จาวหยางรู้สึกอาลัย หันกลับมาพูดกับท่านอ๋องมู่ด้วยนํ้าตาว่า“ท่านพ่อ ต่อไปถ้าข้ามีเวลา ข้าจะกลับมาเยี่ยมพวกท่านบ่อยๆนะเพคะ”ท่านอ๋องมู่นำมือขึ้นมาปิดหน้าของตัวเอง แล้วร้องไห้ออกมา รู้สึกเสียใจที่ตอนแรกตัวเองไม่น่าพูดเกลี้ยกล่อมจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไปเช่นนั้นเลย ถึงเวลาที่ต้องยกลูกสาวสุดที่รักของตัวเองให้แต่งงานออกไปไกลบ้านจริงๆ นั่นก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกไปจาวหยางและฉินหรูเหลียงจูงมือกัน เข้าไปในจวนของเขา และแต่งงานกราบไหว้ฟ้าดินกับเขาเหล่าหญิงสาวในเมืองต่างพากันถอนหายใจอย่างน่าเสียดาย ท่านแม่ทัพผู้เย็นชาที่พวกนางพวกเอื้อมมือไม่ถึงนั้น ได้แต่งงานกับองค์หญิงของเป่ยเซี่ยเสียแล้วไม่รู้ว่ามีเหล่าหญิงสาวกี่คนที่ต้องใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆเพราะเรื่องนี้กันมีเพียงแค่จาวหยางและฉ
