ฝูหลิงหยุดร้องไห้และกล่าวว่า “องค์ชายหกได้โปรดวางพระทัยเพคะ หม่อมฉันจะไม่นำเรื่องอาการเจ็บป่วยที่ซ่อนอยู่ของพระองค์ไปพูดที่ไหนเด็ดขาดเพคะทำไมพระองค์ถึงยังไล่ตามหม่อมฉันหรือเพคะ?”เย่ซวิ่นกล่าว “ข้าจะต้องไปแล้ว”ฝูหลิงตกตะลึงเมื่อมองดูเขาทั้งนํ้าตาเขากล่าวอีกว่า “ข้าต้องกลับเย่เหลียงแล้ว”ฝูหลิงยิ้มและกล่าวว่า “งั้นก็ดีสิเพคะ หม่อมฉันขอให้พระองค์เดินทางโดยปลอดภัยเพคะ” นางยิ้มและจู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา นางเอามือปิดตาไว้ และร้องไห้อย่างโศกเศร้า “พระองค์กลับไปถือเป็นเรื่องดี พระองค์ไปอย่างมีความสุข แต่หม่อมฉันล่ะเพคะ? ไม่ว่าหม่อมฉันจะพูดเรื่องของพระองค์ออกไปหรือไม่ แต่ชีวิตนี้หม่อมฉันก็ไม่สามารถแต่งงานได้อีกแล้ว…”เย่ซวิ่นเข้ามาใกล้และยกแขนเสื้อเพื่อเช็ดนํ้าตาของนาง เขาไม่ได้คาดหวังว่าวันหนึ่งเขาจะได้เห็นผู้หญิงร้องไห้แบบนี้ เขากล่าวว่า ”ในเมื่อแต่งงานไม่ได้งั้นก็ไม่ต้องแต่งงานสิ กลับไปเย่เหลียงกับข้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าไปตลอดชีวิต”ฝูหลิงร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ และกล่าวว่า “หม่อมฉันไม่ไปเย่เหลียง หม่อมฉันคือคนต้าฉู่ ปู่และพ่อแม่ของหม่อมฉัน พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ที่ต้าฉู่ หม่อมฉันจะไม่ไปกับพระองค์เด็ดขาดเพคะ…”นางครํ่าครวญและกล่าวว่า “พระองค์เป็นองค์ชายแห่งเย่เหลียง พระองค์จะมีผู้หญิงมากมายนับไม่ถ้วน แล้วหม่อมฉันจะมีความหมายอะไร? หม่อมฉันไม่อยากอยู่กับคนที่มั่วผู้หญิงไปทั่วหรอกเพคะ”847
เย่ซวิ่นขมว
