ดคิ้วและกล่าวว่า “ใครบอกเจ้าว่าข้ามีผู้หญิงหลายคน ข้าดูเป็นผู้ชายสำส่อนขนาดนั้นเลยหรือ? หลายปีมานี้ที่มาอยู่ที่ต้าฉู่ ข้ายังไม่ได้แตะผู้หญิงแม้แต่คนเดียว” เขาพูดพลางเม้มริมฝีปาก เขาเสริมอีกว่า “นอกจากเจ้า”“แต่เมื่อพระองค์กลับไปก็ต้องมีนางสนมอีกจำนวนมากไม่ใช่หรือ? หม่อมฉันไม่มีอะไรดีเลย และไม่มีฐานะอะไร ยังไงชีวิตนี้หม่อมฉันก็ไม่ได้แต่งงาน และหม่อมฉันก็จะไม่กลับไปเย่เหลียงกับพระองค์เพคะ”ฝูหลิงรู้ดีว่านางอยู่ในฐานะอะไร และยิ่งรู้ดีว่าเย่ซวิ่นอยู่ในฐานะอะไร ถึงแม้นางจะไร้เดียงสา แต่นางก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อเรื่องแบบนี้นางกลับเย่เหลียงไปกับเย่ซวิ่น ก็คงมีแต่คนดูถูกเหยียดหยามนาง และสุดท้ายนางก็ไม่มีใครคอยสนับสนุนนางเย่ซวิ่นคิดเสมอว่าเขาควรถามความคิดเห็นของฝูหลิงก่อนจากไป และหากนางต้องการ เขาก็พานางกลับไปที่เย่เหลียงด้วย เขาจะไม่บังคับนาง มันขึ้นอยู่กับนางว่าจะไปด้วยกันหรืออยู่ที่ต้าฉู่ตอนนั้นเดาว่าเขามั่นใจในตัวเองเกินไป และเอาแต่คิดในใจว่านางน่าจะเต็มใจไปกับเขาแต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินว่าฝูหลิงปฏิเสธเขา เย่ซวิ่นรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ผิดมากที่ปล่อยให้นางตัดสินใจด้วยตัวเอง เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะจับไหล่นางอุ้มนางขึ้นแล้วยัดนางเข้าไปในรถม้าที่กำลังจะกลับเย่เหลียงแต่สุดท้ายเขาก็อดกลั้นไว้เขากลัวว่าเขาจะทำร้ายนาง และทำให้นางร้องไห้เหมือนครั้งที่แล้วโดยไม่คำนึงถึงความปรารถนาของนาง848
เย่ซวิ
