่นกล่าวว่า “จักรพรรดิต้าฉู่ของเจ้ายังสามารถปล่อยให้วังหลังว่างเปล่าและมีเพียงผู้ชายคนเดียวในชีวิตได้ ข้าเป็นเพียงองค์ชายที่ไม่สำคัญอะไร ทำไมถึงจะไม่สามารถมีผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตได้”ฝูหลิงไม่ฟังเขา คงเพราะถูกกระตุ้นมากเกินไป นางหลบเขาและปิดปากของนาง โน้มตัวและถอยออกไปเมื่อนางอาเจียนเสร็จ นางก็หันศีรษะกลับมาพร้อมด้วยตาสีแดง และเห็นว่าดวงตาของเย่ซวิ่นจ้องดูนางอย่างไม่อาจคาดเดาได้ฝูหลิงตื่นตระหนกเล็กน้อย หันศีรษะเดินจากไป และกล่าวแก้ต่าง “หม่อมฉันแค่ทานอาหารไม่เป็นเวลาสองสามวันนี้…พระองค์รีบออกเดินทางเถอะเพคะหม่อมฉัน หม่อมฉันต้องกลับบ้านแล้วเพคะ…”ไม่คาดคิดเลยว่าเย่ซวิ่นจะตามทันและลากนางไปอีกทางหนึ่ง และกล่าวว่า“ทานอาหารไม่เป็นเวลาหรือ งั้นก็ไปร้านยาสมุนไพรให้หมอตรวจดูอาการ ดูว่าใช่เพราะทานอาหารไม่เป็นเวลาจริงหรือไม่!”ฝูหลิงพยายามดิ้นรน “หม่อมฉันไม่ไป! หม่อมฉันไม่ไปเพคะ!”เย่ซวิ่นใช้แรงอย่างเต็มที่ “เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”ฝูหลิงโกรธมากและกัดหลังมือของเขา แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาปล่อยมือ นางกล่าวว่า “พระองค์ต้องการอะไรกันแน่! หม่อมฉันยังไม่แต่งงาน พระองค์ทำแบบนี้ทำให้หม่อมฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้นะเพคะ!”ต่อมานางอ่อนแรงลงและอ้อนวอนเขา “ขอร้องล่ะเพคะอย่ายุ่งกับหม่อมฉันเลยเพคะ? พระองค์ไม่ใช่จะกลับไปเย่เหลียงไม่ใช่หรือ ไปสิเพคะ หม่อมฉันจะไม่ทำอะไรให้พระองค์เดือดร้อนหรอกเพคะ”849
เย่ซวิ่นรู้สึก
