่าวด้วยเสียงตํ่า “แล้วข้าจะทำอย่างไรให้สงบลงได้”ฝูหลิงตบลงที่หน้าอกของเขาเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “หายใจเข้าลึก ๆ ต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวเอง”เย่ซวิ่นจ้องที่นาง เลียริมฝีปากของเขาและกล่าวว่า “ข้าคอแห้ง อยากดื่มนํ้า”ฝูหลิงคิด ให้นํ้าเย็นหนึ่งแก้วแก่เขา บางทีเขาอาจจะสงบลงได้ ดังนั้นนางจึงวางกล่องยาลงและเทนํ้าเย็นหนึ่งแก้วให้เขาโดยไม่รู้สึกรำคาญแต่อย่างไรและเมื่อฝูหลิงเดินมาหาเขาพร้อมกับนํ้าในมือ เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมาทันทีแต่หายใจเข้าลึก ๆ ราวกับพยายามยับยั้งตัวเองไม่คิดว่าทุกลมหายใจจะผสมกับกลิ่นหอมของยาของฝูหลิงและกลิ่นอายของหญิงสาว ซึ่งส่งผลกระทบอย่างมากต่อเขาฝูหลิงเห็นว่าเหตุการณ์ไม่ค่อยปกตินัก นางถอยออกไป และกล่าวอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า “พระองค์จะยังดื่มนํ้าอีกไหมเพคะ? หม่อมฉันวางไว้ให้ที่โต๊ะ หม่อมฉันกลับสำนักหมอหลวงก่อนนะเพคะ”อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะหันหลังกลับ เย่ซวิ่นก็เอื้อมมือออกไปจับข้อมือของเธออย่างดุเดือดแก้วนํ้าในมือของฝูหลิงกำลังสั่นนางฟังเย่ซวิ่นกล่าวว่า “ข้าสงบลงไม่ได้ ต้องทำอย่างไร”838
ฝูหลิงพยายามผลักออก และกล่าวด้วยความกลัวเล็กน้อย “พระองค์บอกเพียงให้หม่อมฉันทำให้มันยกขึ้นมา ไม่ได้บอกให้หม่อมฉันทำให้มันกดลง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหม่อมฉันเพคะ”เย่ซวิ่นหยิบแก้วนํ้าจากมือของนาง แต่ไม่ยอมปล่อยนางไป และดื่มนํ้าเย็นในแก้วจนหมด นำแก้วนํ้ากลับเข้าไปในมือของนาง และพยายามคลายมือจากนา
