ูเหลียงว่า “ท่านแม่ทัพ นี่คือองค์หญิงจาวหยางแห่งเป่ยเซี่ย เป็นท่านอาของข้า ฝากท่านดูแลพระองค์หน่อยนะ”ฉินหรูเหลียงงมองไปที่องค์หญิงจาวหยางอย่างเย็นชา องค์หญิงจาวหยางพยักหน้าให้เขาด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “ใช่ ข้ามาจากเป่ยเซี่ย ข้าไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ข้าพอจะมีมิตรภาพกับท่านบ้าง ยังไงก็ฝากท่านแม่ทัพดูแลข้าหน่อยนะ”หลังจากนั้นองค์หญิงจาวหยางก็นั่งลงกับฉินหรูเหลียง เป็นที่ดึงดูดสายตาจากผู้คนจำนวนมากในท้องพระโรงฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วและกล่าวว่า “องค์หญิงมียศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง มานั่งกับกระหม่อมเห็นทีจะไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ”องค์หญิงจาวหยางกล่าวว่า “มีอะไรไม่เหมาะสมงั้นหรือ พวกท่านเป็นเจ้าบ้านข้าเป็นแขกผู้มาเยือน ตอนนี้จักรพรรดิไม่มีเวลามาดูแลข้า ข้าให้ท่านดูแลต้อนรับข้าเสียหน่อย มันก็สมเหตุสมผลแล้ว ท่านไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยังไงข้าก็จะนั่งตรงนี้”แต่ในท้องพระโรงเหล่าขุนนางที่มีผู้หญิงนั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วย ล้วนเป็นภรรยาต่อมาไม่มีเวลาพูดเรื่องนี้ เฉินเสียนและซูเจ๋อก็เข้ามายังท้องพระโรง และนั่งลงตรงที่ประทับข้างบนด้วยกัน และหลังจากนั้นงานเลี้ยงเฉลิมฉลองในวังหลวงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ทั้งสองคนจะต้องดื่มเหล้าอวยพรซึ่งกันและกัน เมื่อเหล้าไปในลำคอ ซูเจ๋อพบว่าเหล้ากลับไม่มีรสชาติใด ๆ และได้รู้ว่าเฉินเสียนได้เปลี่ยนจากเหล้าเป็นนํ้าเปล่าให้กับเขาหลังจากนี้ยังมีเหล้าที่จะต้องดื่มอีกมากมาย แม้ซูเจ๋อ
