นทะเลของต้าฉู่ก็รออยู่ที่ฝั่งแล้ว และกองทหารงานเกี่ยวดองก็ได้ขึ้นเรือแล้วเช่นกันอ๋องมู่ยืนอยู่บนฝั่ง เฝ้าดูเรือแล่นออกจากฝั่งอย่างช้าๆ และบนดาดฟ้าของเรือเดินทะเลขนาดใหญ่นั้น มีหญิงสาวที่เต้นด้วยความตื่นเต้นบนใบหน้านั้นไม่ใช่ลูกสาวของเขาเองหรือ!อ๋องมู่ไม่ยอมแพ้ จึงพายเรือเล็กไล่ตามทันที ตะโกนอย่างโกรธเคือง “จาวหยาง! เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้!”องค์หญิงจาวหยางพบเขาแล้ว เรือใหญ่และเรือเล็กแยกจากกันด้วยนํ้าทะเลสีฟ้ากั้นอยู่ และระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ยิ่งไกลออกไปองค์หญิงจาวหยางโบกมือให้บิดาของนางและพูดอย่างกล้าหาญ “ไม่ว่าจะส่งไปไกลกว่าพันไมล์สุดท้ายต้องมีการอำลา เสด็จพ่อ ท่านอย่าตามมาเลย! เราสองคนพ่อลูกแยกกันตรงนี้เถอะ!”อ๋องมู่โกรธมากจนใช้พายฟาดคลื่นในทะเล และตะโกนด้วยความโกรธ“จาวหยาง!!! เจ้าลูกนอกคอก!!!”ในชีวิตของอ๋องมู่ ส่วนมากเขาไม่เคยมีท่าทีที่สูญเสียเช่นนี้มาก่อน
746
