ยากนักที่เรื่องนี้จะจบลงด้วยดีสำหรับทั้งสองฝ่าย การที่ฝ่ายหนึ่งได้หวนกลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายจะต้องแยกจากเลือดเนื้อเชื้อไขซูเซี่ยนมองความคาดหวังในสายพระเนตรของจักรพรรดิเป่ยเซี่ย ความคาดหวังนั้นแรงกล้า พระเนตรคู่นั้นชื้นขึ้นเล็กน้อยขณะที่รอคำตอบของเขาทันใดนั้นขอบตาของซูเซี่ยนก็แดงกํ่า เขาเอ่ยออกมาว่า “เสด็จปู่”ไหนเรียกอีกทีสิ”“เสด็จปู่”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยปลื้มพระทัยเป็นอย่างยิ่ง ทรงขยับเข้าไปใกล้และดึงซูเซี่ยนมากอดไว้ ตรัสอย่างพอพระทัยว่า “ช่างเป็นหลานที่ดีของปู่จริงๆ!”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยยังไม่ยอมแพ้และตรัสว่า “เจ้ากลับไปคราวนี้ไม่รู้ว่าเราสองคนปู่หลานจะได้พบกันอีกเมื่อใด ต่อไปเจ้าต้องกลับมาเยี่ยมปู่บ่อยๆ นะ”ใครจะรู้ว่าอนาคตที่ว่านั้นจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ซูเซี่ยนอยู่ในฐานะพิเศษและคงไม่มีเวลามาที่เป่ยเซี่ยบ่อยนักแต่เพื่อไม่ให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยทรงเศร้าพระทัยเกินไป ซูเซี่ยนจึงพยักหน้ารับหลังจากจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเสวยพระกระยาหารคํ่าเสร็จแล้ว พระองค์จึงพาซูเซี่ยนไปที่ชายหาดด้วยพระองค์เอง712
ตอนนี้เฉินเสียนและซูเจ๋อยังไม่กลับมา ซูเซี่ยนจึงไม่รีบร้อนขึ้นเรือเพราะอยากรอพ่อกับแม่อยู่ที่ชายฝั่งหลังจากนั้นไม่นานจึงเห็นรถม้าคันหนึ่งค่อยๆ แล่นมาท่ามกลางความมืด เมื่อมาถึงชายหาด ซูเจ๋อและเฉินเสียนก็ก้าวลงมาจากรถม้าผู้คนที่มาจากต้าฉู่ทยอยขึ้นเรือกันไปแล้ว ทั้งยังมีการตรวจสอบเร
