ที่หลุมศพของท่าน ท่านย่าคงจะรอให้พระองค์กลับไปหาพวกท่านอยู่ตลอด แต่สุดท้ายพระองค์ก็ไม่ไป”699
เรื่องราวในอดีตพรั่งพรูขึ้นมาในพระทัยของพระองค์ ทำให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยทรงรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างขึ้นมาอย่างฉับพลัน“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ข้าไม่ควรปล่อยให้พวกเขาสองแม่ลูกต้องร่อนเร่อยู่ข้างนอกอย่างไร้ที่พึ่งแต่เพียงลำพัง ข้ารู้สึกละอายใจพ่อของเจ้ามาโดยตลอด ต่อแต่นี้ไปข้าจึงอยากจะให้เขาอยู่เคียงข้างเพื่อชดเชยเรื่องในอดีต อาเซี่ยนเจ้าช่วยเข้าใจความรู้สึกของข้าหน่อยได้หรือไม่”ผ่านไปครู่หนึ่งซูเซี่ยนจึงเงยหน้ามองพระองค์และเอ่ยว่า “แต่อะไรคือความแตกต่างระหว่างสิ่งที่พระองค์ทำอยู่ตอนนี้กับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในตอนนั้น…พระองค์กำลังทำให้ท่านพ่อของข้าต้องประสบกับความผิดพลาดซํ้าอย่างในอดีตถ้าเขาอยู่ที่นี่ ข้ากับท่านแม่จะโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง แม่ของข้าจะรอเขาตลอดไปแต่สุดท้ายเขาจะไม่กลับมาสุดท้ายก็เหลือเพียงความเสียใจและความรู้สึกผิดไว้ให้เขา เหมือนดั่งที่พระองค์รู้สึกอยู่ตอนนี้… และข้าต้องเดินไปบนเส้นทางเดียวกับที่ท่านพ่อเคยเดินมีชีวิตวัยเด็กเหมือนกับท่านพ่อพระองค์ทรงคิดว่าข้าเป็นหลานของพระองค์จริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ พระองค์จะยอมปล่อยให้ข้าต้องพบเจอกับประสบการณ์ที่เจ็บปวดเช่นเดียวกับที่ท่านพ่อของข้าเคยประสบได้อย่างไร”ขอบตาของซูเซี่ยนเริ่มแดงกํ่า เขาเอ่ยกับจักรพรรดิเป่ยเซี่ยที่กำลังตกใจว่า“ในตอนที่ท่านพ่
