อกับท่านย่าต้องพึ่งพากันและกัน พวกท่านคงจะนึกโทษที่พระองค์ไม่ไปหา ต่อไปข้าเองก็คงจะโทษพ่อของข้า และข้าจะโทษพระองค์ด้วยเรื่องแบบเดียวกันจะเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง พระองค์ทรงทราบดีว่าเขาต้องการอะไร และพระองค์ก็ทรงทราบว่าอะไรคือวิธีชดเชยที่ดีที่สุด แต่พระองค์แค่ไม่คิดที่จะช่วยให้เขาสมหวังเท่านั้น”700
หลังจากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมท้องพระโรงองค์หญิงจาวหยางกินองุ่นลูกสุดท้ายเงียบๆ จากนั้นจึงเอ่ยเบาๆ ว่า “เสด็จลุงเพคะ ข้าคิดว่าที่อาเซี่ยนพูดก็มีเหตุผล”แต่ทั้งปู่ทั้งหลานกลับไม่มีใครสนใจนางยามบ่ายคล้อย ทุ่งหญ้าบนเนินเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลถูกทาบทับไปด้วยลำแสงสีทองอันอบอุ่น เฉินเสียนกับซูเจ๋อเดินอยู่บนทุ่งหญ้า มองเห็นฝูงวัวควายและฝูงแกะเล็มหญ้าอย่างสบายใจสายลมบนภูเขาซึ่งพัดพากลิ่นอายของความอบอุ่นมาด้วย พัดชายกระโปรงกับเส้นผมของเฉินเสียนจนปลิวไหว เธอยืนอยู่บนจุดสูงของเนินเขาและหรี่ตามองวิวทิวทัศน์ ซึ่งมีภาพของเมืองชิงไห่ทั้งเมืองปรากฏให้เห็นอยู่เบื้องหน้า ถัดออกไปไกลกว่านั้นคือท้องทะเลสีครามที่ทอดยาวคนเลี้ยงสัตว์บนทุ่งหญ้าแห่งนี้ต่างนิสัยดีและมีไมตรีจิต พวกเขาเชิญทั้งสองคนไปที่เรือนซึ่งอยู่ไม่ไกลเพื่อชิมนมวัวสดที่เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ นอกจากนี้ยังจูงวัวเชื่องๆ มาให้หนึ่งตัวโดยมีพรมหนังแกะปูไว้บนหลังของมัน ซูเจ๋ออุ้มเฉินเสียนขึ้นไปบนหลังวัวตัวนั้นและจูงวัวเดินเล่นไปรอบๆหลังของวัวทั้งแข็งและกว้าง ใ
