ห้ความรู้สึกแตกต่างจากการขี่ม้าเป็นอย่างมากเฉินเสียนนั่งตะแคงข้างพาดขาทั้งสองข้างไว้ทางด้านหนึ่ง เธอก้มลงมองดูซูเจ๋อซึ่งกำลังจูงวัว กลิ่นอายของต้นหญ้าโชยมาพร้อมกับสายลมและพัดมาที่แขนเสื้อของเขา มือข้างที่จับบังเหียนเอาไว้ทั้งเรียวยาวและขาวสะอาดซูเจ๋อกล่าวว่า “ตอนที่คนเลี้ยงสัตว์บนเนินเขาแต่งงานกับภรรยาของเขาพวกเขาจะใช้วัวแบบเดียวกันนี้บรรทุกเจ้าสาวและจูงไปที่เรือนของเจ้าบ่าว”701
เฉินเสียนยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกระแอมในลำคอและถามว่า “แล้วท่านบอกข้าทำไมหรือ”ริมฝีปากของซูเจ๋อตวัดขึ้นเป็นเส้นโค้งเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วและบอกว่า “นั่นสินะ ข้าจะบอกเรื่องนี้กับท่านทำไม เพราะข้าเองก็ไม่ใช่คนเลี้ยงสัตว์”หลังจากหยุดไปนิดหนึ่งเขาก็พูดอีกว่า “แต่ข้าอยากแต่งงานกับท่าน” ดวงตาของเฉินเสียนเบิกกว้าง ฟังเสียงที่เรียบเรื่อยและนุ่มนวลของเขา “อยากจะบอกให้โลกรู้ อยากจะแต่งงานกับท่านอย่างถูกต้องและมีเกียรติ”ขอบตาของเธอเริ่มแดงระเรื่อ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับอ่อนหวานและงดงามเธอเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “เมื่อก่อน สิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้ระหว่างเราก็คือความถูกต้องและมีเกียรติ ข้าไม่กล้าคิดด้วยซํ้าว่าท่านจะได้แต่งงานกับข้าอย่างถูกครรลอง”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เช่นนั้นตอนนี้ท่านก็คิดได้แล้ว แต่ถ้าข้าไปต้าฉู่ ดูเหมือนจะไม่ใช่ท่านที่แต่งมาอยู่กับข้า แต่เป็นข้าที่แต่งไปอยู่กับท่าน”เฉินเสียนหัวเราะและกล่าวว่า “คนในแต่งออก คนนอกแต่งเข้
