ีทางเจริญสัมพันธไมตรีกับเป่ยเซี่ยอย่างแน่นอน เพราะว่าเธอมีเจตนาที่เห็นแก่ตัวอยู่ เธอมีจุดมุ่งหมายเจตนาที่เห็นแก่ตัวของเธอคิดว่า หลังจากที่เธอใช้อำนาจบีบบังคับเป่ยเซี่ยจนถึงระดับที่แน่นอนแล้ว เธอสามารถทำให้เป่ยเซี่ยจำใจต้องเห็นด้วย และให้ซูเจ๋อกลับมาที่ต้าฉู่หากสุดท้ายซูเจ๋อยังเลือกที่จะอยู่ที่เป่ยเซี่ยล่ะก็ เธอทำเพื่อสิ่งที่ดีต่อเขาได้จริงๆ ไม่มีทางที่จะโต้แย้งและแย่งชิงอีก อยากให้เขาสบายดี ก็ต้องทำให้เป่ยเซี่ยสงบสุข เธอยินยอมที่จะเป็นมิตรสหายที่ดีกับเป่ยเซี่ยในช่วงที่มีชีวิตอยู่แต่พอจิตใจว้าวุ่น ตรงหน้าก็มืดดับลงทันทีเฉินเสียนเปิดเปลือกตาขึ้น เห็นซูเจ๋อยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะของเธอ ซูเจ๋อจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง แต่ทว่ากล่าวกับซูเซี่ยนที่อยู่ด้านข้างว่า “อาเซี่ยน เปลี่ยนสลับที่กัน”ซูเซี่ยนกำลังจะลุกขึ้น เฉินเสียนกล่าวว่า “ฝั่งตรงข้ามเป็นที่นั่งคนของเป่ยเซี่ย เจ้าก็อยากจะไปนั่งหรือ?”597
ซูเซี่ยนคิดแล้วคิดอีก เงยหน้ามองซูเจ๋อแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ไปนั่งฝั่งตรงข้ามแต่สามารถถอยให้ท่านพ่อได้ครู่หนึ่ง”ก่อนที่เฉินเสียนจะเอื้อมมือไปรั้งซูเซี่ยน ร่างน้อยของซูเซี่ยนก็ถอยไปด้านหลังอย่างว่องไว้แล้ว หลังจากนั้นอ้อมผ่านเย่ซวิ่น เบียดไปที่โต๊ะของเฮ่อโยวกับเหลียนชิงโจวซูเจ๋ออ้อมผ่านมุมโต๊ะของเฉินเสียน นั่งลงข้างเธออย่างสงบบนตัวของเขามีกลิ่นอายที่ชุ่มฉํ่าเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆของไม้กฤษณารวมคละคลุ้งกันกับค
