มองดูเย่ซวิ่นด้วยสายตาที่เย็นชา เธอแสยะยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “กับคำพูดที่เจ้าบอกว่าข้าไร้ความรู้สึกและเย็นชานั้นจักรพรรดิไม่ควรต้องไร้ความรู้สึกและเย็นชาหรอกหรือ? นอกจากเขาแล้ว ใครเข้ามาก็ไม่มีประโยชน์หรอก”เย่ซวิ่นเองก็ไม่ได้โวยวายอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นได้ขาดบางส่วนไป กลับเพิ่มความไม่พอใจและความเศร้าสร้อยมาแทนเย่ซวิ่นจ้องมองเธอ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “หากว่าทั้งชีวิตนี้ท่านไม่อาจที่จะเคียงคู่เขาได้ และไม่ว่าคนรอบข้างจะพยายามสักเพียงใด ก็ไม่มีวันที่จะทำให้หัวใจของท่านอบอุ่นขึ้นมาได้เลยหรือ? หลายปีที่ผ่านมานี้ ใครกันที่คอยอยู่เคียง540
ข้างท่าน คอยทำให้ท่านมีความสุข คอยคลายความเบื่อหน่ายให้กับท่าน มันไม่ได้อยู่ในสายตาของท่านบ้างเลยหรือ?”เฉินเสียนไม่ได้ตอบอะไรเขาเย่ซวิ่นเข้าไปพำนักที่วังหลังของเธอหลายปี ถึงแม้ว่าเฉินเสียนจะไม่มีความรู้สึกว่าเขาเป็นศัตรูแล้ว แต่เธอก็ไม่อาจจะมีความรู้สึกแบบอื่นให้กับเขาเลยแม้แต่น้อยนิดเย่ซวิ่นถอนลมหายใจ แล้วจึงพูดขึ้นต่อว่า : “ช่างเถอะ การรอให้ท่านเปลี่ยนใจหันกลับมา เกรงว่าทั้งชั่วชีวิตของข้าคงจะไม่มีความหวังอีกแล้ว แต่หากไม่สามารถได้หัวใจของท่านมาครอบครอง ก็ขอให้ข้าได้อยู่ใกล้ๆ องค์จักรพรรดินีก็ยังดี”ความเศร้าในดวงตาเมื่อครู่นี้ได้หายไปแล้ว เย่ซวิ่นยิ้มขึ้นอย่างสบายใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็นคนในวังหลั
