ักอึ้งนี้ได้ วังหลังเหล่านั้นของท่าน……”ซูเจ๋อที่ในตอนแรกกำลังรอเธอพูดออกมา แต่เฉินเสียนกลับเงียบงันไม่ได้พูดอะไร แต่ในขณะที่ซูเจ๋อจะก้มลงมาเพื่อจะจูบเธอนั้น จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นพึมพำด้วยนํ้าเสียงที่เบาบางว่า : “ซูเจ๋อ”เสียงกระซิบที่เบาบาง นำมาซึ่งนํ้าเสียงที่หนักหน่วงและแหบพร่าเล็กน้อย แต่กลับไพเราะน่าฟังเป็นที่สุดครั้นเมื่อสัมผัสโดนริมฝีปากของเธอแล้วนั้น เธอก็หลับตาทั้งคู่ลง แล้วจึงผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของซูเจ๋อซูเจ๋อจึงอุ้มเธอขึ้นมา เขาถอนลมหายใจเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ช่างเถิดอย่างไรเสีย คนที่ข้าต้องการก็คือท่าน”เวลานี้เอง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ราวกับว่าพวกเขากำลังดีใจที่ได้เป็นสักขีพยานให้กับความรักของคู่หนุ่มสาวที่ได้หวนกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง ฉะนั้นนี่จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง527
