้าหวังว่าสักวันหนึ่งข้าจะสามารถเหยียบยํ่าอยู่บนแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรต้าฉู่ที่ยิ่งใหญ่ของท่านอย่างอิสรเสรี ทุกๆ ครั้งที่ข้ามองเห็นเหล่าบรรดาผู้ชายที่เข้ามารายล้อมรอบกายท่าน ข้าก็โกรธจนเลอะเลือน จึงพูดคำพูดเหล่านั้นออกไป พระชายารุ่ยหรือสายสัมพันธ์ฉันภรรยาอะไรนั่น หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าจะยังพัวพันตัดท่านไม่ขาดเช่นนี้อยู่ทำไมกัน?”“แต่สุดท้ายก็ท่านกลับยังทนมันได้ จนข้าแทบจะบ้าตายอยู่รอมร่อเสียด้วยซํ้าท่านมักทำให้ข้ารู้โกรธและรู้สึกผิดพร้อมกับเสียใจไปในคราวเดียวกัน เฉินเสียนข้าไม่ได้ชอบหญิงอื่นใด นับประสาอะไรกับการไปสู่ขอหญิงอื่นอย่างง่ายดายทั้งๆที่มีคนในหัวใจอยู่แล้ว ฉะนั้น ข้าไม่เคยมีพราชายารุ่ยเลย ข้าเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง526
ที่ว่างเปล่าทั้งวัน ไม่เคยเลยที่จะกอดหรือจูบใคร ไม่เคยจะให้ใครมาสัมผัสคอเสื้ออย่างที่ท่านทำอยู่ตอนนี้ หรือแม้แต่สัมผัสใบหน้าของข้า ท่านเข้าใจแล้วหรือยัง?”เฉินเสียนจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยความอึ้ง เค้าโครงร่างของเขาสะท้อนลงบนดวงตาของเธออย่างชัดเจนซูเจ๋อพูดขึ้นต่อว่า : “ข้ารอคอยท่านอยู่เสมอ ในตอนแรกท่านเองที่เป็นคนทำลายงานแต่งของข้า คนในเมืองหลวงต่างรู้ว่าข้านั้นไม่ชอบในอิสตรี ภายภาคหน้าเกรงว่าคงไม่มีใครที่จะกล้าแต่งงานมาเป็นภรรยาของข้าอีก เพื่อที่สุดท้ายแล้วจะไม่เปล่าเปลี่ยวอ้างว้างและโดดเดี่ยวเดียวดาย ข้ายังคงคอยเฝ้ารออยู่เสมอรอให้ท่านสามารถแบกภาระที่ยิ่งใหญ่และหน
