็กลัวว่าจะไปทำร้ายเขาเข้าภายใต้ความเห็นแก่ตัวที่ถูกเก็บงำและซ่อนเร้นอยู่ในใจ เธอแอบหวังอยู่เสมอว่าจะมีวันนั้นในสักวัน รอให้เธอมีความสามารถเพียงพอแล้ว ไม่ต้องให้เขาคอยต้านลมต้านฝนให้เธอเหมือนเฉกเช่นที่ผ่านมา ไม่ต้องกลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บอีก สามารถที่จะพยายามปกป้องเขาได้อย่างดีที่สุดเธอไม่เคยจะยอมแพ้แม้แต่ครั้งเดียว ไม่อย่างนั้นเธอจะอดทนฝ่าฟันมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไรกันเล่า?525
แต่สุดท้าย เธอก็ได้พบว่า ยังไม่ทันที่เธอจะได้รอจนถึงวันนั้น ทุกอย่างกลับสายเกินไปเสียแล้วเหมือนว่าตัวเธอนั้นได้ทำสิ่งที่มีค่าและสำคัญที่สุดในชีวิตหายไป และเธอนั้นก็ไม่อาจจะฝืนทนมันได้อีกต่อไปแล้ว เป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้อย่างสิ้นหวังและโศกเศร้าเช่นนี้ต่อหน้าซูเจ๋อความรู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจตายมันเป็นเช่นไร ซูเจ๋อคงจะได้ตระหนักและรับรู้ถึงมันแล้ว เมื่อเขาได้มองดูเฉินเสียนที่กำลังร้องไห้อย่างนี้“ท่านยังมีสติอยู่ใช่หรือเปล่า?” ซูเจ๋อประคองใบหน้าของเธอเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “หากท่านยังมีสติครบถ้วน งั้นก็ตั้งใจฟังข้าให้ดี พรุ่งนี้หากท่านลืมคำพูดที่พูดออกมาในคํ่าคืนนี้ ข้าจะไม่ให้อภัยท่านเลย”ซูเจ๋อก้มลงมาชิดปลายจมูกของเธอ หายใจใกล้เธอเพียงไม่ถึงคืบ พูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำข้างๆ หูของเธอว่า : “ข้าจะไม่รอท่านได้อย่างไรกัน ท่านรู้ได้อย่างไรกันว่าข้านั้นไม่หวังให้ท่านรอข้า ข้าตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้พบหน้าท่าน ข
