เช่นข้าในตอนนี้?”ซูเจ๋อเช็ดคราบนํ้าตาให้เธอด้วยความปวดร้าวในหัวใจ พร้อมกับพูดขึ้นว่า :“เฉินเสียน ท่านเมาแล้วหรือ?”524
“ข้าเปล่าเมา” เฉินเสียนจ้องมองเขาด้วยคู่ดวงตาที่พร่ามัว พร้อมกับพูดขึ้นว่า: “ท่านตอบข้าก่อน ว่าใช่หรือเปล่า? พวกท่านแต่งงานกันถูกต้องตามหลักจารีตประเพณี กลายเป็นคู่สามีภรรยาอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหม? ทำไมท่านถึงไม่ยอมรอข้า ข้าเองก็ได้พยายามที่จะแกร่งกล้าอย่างสุดพละกำลังแล้ว ข้าได้พยายามอย่างที่สุดแล้ว รอให้ข้าแกร่งกล้าจนผู้อื่นเกรงกลัวแล้ว ข้าจะต้องชิงมือของท่านที่ถูกอาณาจักรเป่ยเซี่ยมัดไว้คู่นี้กลับคืนสู่ข้าอย่างแน่นอน!”เธอกำคอเสื้อของเขาแน่น พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่แหบพร่าว่า : “ทำไมท่านถึงไม่ยอมรอข้าต่ออีกสักหน่อยเล่า!”นี่คือเสียงที่แท้จริงที่สุดแสนจะเจ็บปวดจากหัวใจของเธอเธออยากจะมองดูเขามีความสุขอย่างนิรันดร แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอกลับอยากจะเฝ้าดูเขามีความสุขอย่างนิรันดรด้วยตัวเธอเอง คนเราก็เป็นกันเช่นนี้ยากที่จะลบล้างและหลุดพ้นจากเหตุผลความนึกคิดที่ถูกครอบงำนี้ดังนั้น ในชีวิตประจำวันของเธอนั้น เธอมักจะกดดันตัวเองอย่างหนักหน่วงอยู่เสมอ เก็บซ่อนและปิดบังความนึกคิดของตัวเองให้ลึกที่สุด เพราะกลัวว่าคนอื่นจะรู้เข้า และยิ่งไปกว่านั้น ลึกๆ ภายใต้จิตใจและความนึกคิดของเธอนั้น กลัวว่าหากตัวเธอเองมีความคิดเช่นนี้แล้ว จะกลายเป็นคนโลภมากขึ้นมาเพราะว่าเธอต้องการเขาเหลือเกิน แต่ก
