523
เธอซบหน้าเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปยังไงอย่างงั้น จู่ๆ ก็กอดเขาแนบแน่นโดยที่ไม่สนในอะไรและไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นลมยามคํ่าคืน พัดเปลวไฟกระจายพลุ่งพล่านดุจดวงดาวที่นับไม่ถ้วน เงาของทั้งสองที่ทับซ้อนกันอยู่ เงาที่ถูกยืดจนยาวออกไป เสื้อผ้าของทั้งคู่เกี่ยวพันกันกลมเกลียวแนบแน่น เส้นผมพลิ้วไหว ราวกับภาพวาดที่วิจิตรงดงามอย่างยิ่งซูเจ๋อโน้มตัวลงมารวบเอวของเฉินเสียน มืออีกข้างของเขาจับแขนของเธอรั้งเธอเข้ามากอดในอ้อมกอดของเขา แต่เขาก็ไม่อาจจะหยุดยั้งอาการสั่นเทาของไหล่เธอได้คอเสื้อของเขาเปียกชุ่มและเย็นชื้นนั่นเป็นเพราะเฉินเสียนได้ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาเธอที่ไม่ค่อยได้สติ และก็ไม่รู้ว่าตัวเธอนั้นกำลังทำอะไรอยู่ เธอถามเขาด้วยนํ้าเสียงที่สะอึกสะอื้นว่า : “มีผู้อื่นกอดท่านเหมือนอย่างที่ข้ากำลังกอดอยู่หรือเปล่า? และท่านเองก็ได้กอดนางเหมือนที่ท่านกำลังกอดข้าใช่ไหม? สิ่งที่เราทั้งสองเคยทำด้วยกันเหล่านั้น ท่านเองก็ได้ทำกับผู้อื่นใช่หรือไม่? ซูเจ๋อ……ท่านไม่ได้เป็นของข้าเพียงผู้เดียวอีกต่อไปแล้วใช่หรือเปล่า? ……”เธอเงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมกอดของเขา ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยนํ้าตา เธอจ้องมองเขาอย่างลุ่มลึก แล้วถามขึ้นต่อว่า : “นางเคยสัมผัสคิ้วและดวงตาของท่านหรือเปล่า? นางเคยสัมผัสคอเสื้อของท่านแล้วใช่ไหม? นางได้จุมพิตริมฝีปากของท่านแล้วใช่หรือไม่? และนางเองก็เคยร้องไห้ในอ้อมกอดของท่านเฉก
