บๆ “เรื่องที่เสด็จพ่อของท่านไม่ได้แต่งงานกับพราชายารุ่ยคนนั้น ท่านไม่ได้บอกเสด็จแม่อย่างแน่นอนไม่เช่นนั้นจะรีบกลับไปเช่นนี้?”487
ซูเซี่ยนกล่าวว่า “เรื่องนี้ปล่อยให้เสด็จแม่ไปจัดการให้ชัดเจนเองเถอะ” เขาพาแม่เขามาเพื่อไปกระตุ้นพ่อเขา สุดท้ายกลับเป็นแม่เขาเองที่ถูกพ่อเขากระตุ้นให้แล้ว ซึ่งซูเซี่ยนเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนแต่ว่าถ้าพ่อของเขาไม่สนใจ เหตุใดจึงใช้พราชายารุ่ยที่ถูกจัดสรรปั้นเท็จขึ้นที่อยู่ในราชวังนั้นมากระตุ้นแม่ของเขา และสันนิษฐานว่าในเวลานั้นพ่อของเขาถูกทำให้โมโหจนสับสนแล้วเฮ่อโยวกล่าวว่า “นี่เรือก็กำลังจะแล่นจากไปแล้วจะให้ฝ่าบาทไปจัดการให้ชัดเจนด้วยตัวเอง มันไม่สายเกินไปหรือ”ซูเซี่ยนยังหรี่ตามองไปที่ทะเลอันเงียบสงบ และกล่าวว่า “เขาน่าจะรู้ ว่าถ้าเสด็จแม่ได้กลับไปแล้ว ต่อไปอาจจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว”ทันทีที่เสียงพูดค่อยๆ ดับลงมา ก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความรักว่า“หลานชายของข้า!”ใบหน้าเล็กๆ ของซูเซี่ยนสั่นเทา และหันไปมองอย่างมืดมน ได้เห็นองค์หญิงจาวหยางวิ่งเข้ามาหาเขาราวกับว่านางได้หลุดจากบังเหียนแล้วแค่ดูปฏิกิริยาของซูเซี่ยน เฮ่อโยวก็รู้สึกว่าค่อนข้างมีความดีอกดีใจมากและคนที่เดินตามหลังองค์หญิงจาวหยาง ก็โผล่พรวดออกมานั้นคือซูเจ๋อ เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำ ดุจคลื่นทะเลและสายลม ที่อบอุ่นและอ่อนโยนเขาอยู่ข้างเฉินเสียน มองดูทะเลกับนางอยู่ครู่หนึ่ง และฟังเสียงคลื่นทะเลขึ้นสักพัก เมื่อพร
