นิ่นนานกว่าเขาจะเอ่ยว่า “แต่การแสดงออกของท่านไม่เห็นเหมือนอย่างที่ท่านพูด”นํ้าตาเอ่อล้นขึ้นมาที่ขอบตาของเฉินเสียนอย่างรวดเร็ว ซูเจ๋อยกมือขึ้นเช็ดนํ้าตาให้เธอด้วยสีหน้าที่หดหู่ เขาทนเห็นเจอเจ็บปวดไม่ได้ ในที่สุดจึงยอมปล่อยเธอและเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “วันใดที่ท่านนึกอยากจะเล่นสนุกกับข้าอีก ข้าจะมายุ่มย่ามกับท่านจนกว่าท่านจะเบื่อเลยทีเดียว”เขาจับมือของเฉินเสียนไว้อย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อยเฉินเสียนก็จะหลุดจากการเกาะกุมได้โดยง่าย แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ทำซูเจ๋อพาเธอเดินกลับไป พร้อมกันนั้นก็เอ่ยด้วยอารมณ์ที่ขมขื่นว่า “ท่านคือองค์จักรพรรดิ วังหลังของท่านไม่มีทางมีคนเพียงแค่คนเดียว เรื่องนั้นข้ารู้ดี ข้าเพียงแค่ถูกท่านปั่นหัวจนหลงทางนิดหน่อย ทว่าต่อให้ข้างกายของท่านมีชายอื่นแต่เพราะเหตุใดท่านจึงต้องพาพวกเขามาที่นี่ด้วยเล่า ท่านก็แค่หลอกข้าอีกครั้งเพื่อให้ข้าเห็นว่าท่านไม่ได้โกหก ถูกต้องหรือไม่”เฉินเสียนยิ้มออกมาอย่างยากเย็นและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นแปลว่าท่านเองก็ไม่คิดจะหลอกข้า ไม่คิดจะบอกข้าว่าท่านมีพราชายา ไม่คิดจะพูดต่อหน้าข้าเกี่ยวกับพวกท่านสองสามีภรรยางั้นรึ”ซูเจ๋อมองเธอ จากนั้นจึงหันกลับไปและเงยหน้าเล็กน้อย ดวงอาทิตย์ยามอัสดงทอแสงสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ทว่าส่องไปไม่ถึงนัยน์ตาสีดำขลับราวกับแสงยามคํ่าคู่นั้น แต่ถึงอย่างนั้นภาพที่เห็นก็ยังสวยเกินคำบรรยายในที่สุดเฉินเสียนก
