็ได้ยินเขาพูดเบาๆ ว่า “ท่านกำลังจะทำให้ข้าโกรธจริงๆ”470
กว่าจะกลับมาถึงห้องบรรทมท้องฟ้าก็มืดแล้ว ซูเซี่ยนรอเฉินเสียนอยู่ในห้องบรรทม แต่ดูเหมือนเขาจะไม่กังวลอะไรหากคืนนี้เฉินเสียนจะไม่กลับมาทั้งคืนด้วยเหตุนี้เขาจึงเปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนและปีนขึ้นไปบนเตียงเตรียมเข้านอนเมื่อเฉินเสียนเข้ามาในห้องและเห็นเขาเธอจึงชะงักไป จากนั้นจึงเอ่ยว่า “เจ้าจะไม่กังวลเลยสักนิดหรืออย่างไรหากแม่ไม่กลับมาทั้งคืน”ซูเซี่ยนตอบอย่างเคร่งขรึมว่า “เรื่องระหว่างผู้ใหญ่ เด็กไม่ควรก้าวก่ายและไม่ควรถามให้มากความไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”“…..” เฉินเสียนพูดไม่ออกซูเซี่ยนนั่งลงบนเตียงและถามว่า “วันนี้ไปเที่ยวกับท่านพ่อ ท่านแม่สนุกไหม”เฉินเสียนตอบว่า “ไม่สนุกเลยสักนิด”“เขาทำให้ท่านแม่โกรธเหรอ”เฉินเสียนเงียบไปนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างขมขื่นว่า “เจ้าเพิ่งบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่ควรถามให้มากความ”เมื่อเห็นว่าเธอไม่อยากพูด ซูเซี่ยนก็ไม่บังคับเวลาต่อมาเฉินเสียนเตรียมจะล้างหน้าบ้วนปาก เธอเอื้อมมือไปดึงปิ่นปักผมที่มวยผมเอาไว้ สัมผัสที่เย็นเยียบนั้นทำให้เฉินเสียนนึกขึ้นได้ว่าปิ่นไม้ถูกดึงออกไปแล้วและมีปิ่นหยกอันใหม่เข้ามาแทนที่เธอดึงปิ่นหยกนั้นออกมา ทันทีที่เห็นปิ่นนั้นชัดๆ เธอก็ชะงักทันทีเฉินเสียนจำได้แม่นว่าปิ่นที่ซูเจ๋อกลัดลงบนผมของเธอตอนนั้นคือปิ่นหยกสีเขียว แต่ตอนนี้ที่อยู่ในมือของเธอกลับเป็นปิ่นหยกขาว471
เธอไม่
