คุ้นชินกับปิ่นหยกขาวอันนี้อีกแล้ว มันคือของขวัญแทนใจที่ซูเจ๋อเคยมอบให้เธอ เป็นปิ่นที่เมื่อก่อนเธอมักประดับติดตัวเสมอ เมื่อปีที่แล้วเธอคืนปิ่นนี้ให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ย และตอนนี้มันกลับวนกลับมาอยู่ในมือของเธออีกครั้งความรู้สึกในตอนนั้นหมุนวนสับสนจนยากจะบรรยายเฉินเสียนถือปิ่นหยกขาวเอาไว้แนบอก นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะพูดโพล่งขึ้นมาว่า “อาเซี่ยน พรุ่งนี้ตอนออกไป ช่วยเอาปิ่นนี้ไปคืนให้พ่อของเจ้าแทนแม่ทีได้ไหม”ซูเซี่ยนพลิกตัวนอนอยู่ข้างๆ เขาหันหลังให้เฉินเสียนและลืมตาขึ้น ใบหน้าเล็กๆ เอ่ยขึ้นมาอย่างสุขุม “ถ้ายืนกรานว่าจะคืน ไม่ใช่ว่าท่านควรไปคืนเองเพื่อแสดงความจริงใจหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อซูเจ๋อกลับไปในคืนนั้น องค์หญิงจาวหยางก็แอบไปหาเขา ร้องเรียกเขาอยู่ที่ประตูเรือน “ท่านพี่ ออกมาสักเดี๋ยวสิ ข้ามีข่าวสำคัญจะบอก!”ซูเจ๋อเลิกคิ้ว เขาเปิดประตูและยืนอยู่ที่กรอบประตูนั้น “มีอะไรก็ว่ามาสิ”ดูเหมือนการวางองค์หญิงจาวหยางไว้ฝ่ายเดียวกับเฉินเสียนจะไม่ไร้ประโยชน์ไปเสียทีเดียวองค์หญิงจาวหยางบอกว่า “วันนี้ตอนที่พวกเขาซื้อของไปไว้ที่เรือ ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาจะออกเรือกลับไปต้าฉู่พรุ่งนี้”ซูเจ๋อหลุบตาลงแต่ไม่ได้ออกความเห็นใดๆในขณะนั้นมีการเคลื่อนไหวที่ด้านนอก เฉินเสียนเดินเข้ามายังที่พำนักของซูเจ๋อตามคำบอกทางของนางกำนัลทันทีที่เข้าไปในเรือนเธอจึงเห็นองค์หญิงจาวหยางยืนอยู่ที่หน้าประตู เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่
