ะเดินออกจากห้องนอนไปทีละก้าว และพูดเบาๆ ว่า “ไม่ควรมาที่นี่”หลังจากงานเลี้ยงในวังสิ้นสุดลง องค์หญิงจาวหยางกลับมายังห้องนอนของตัวเอง และไม่รู้สึกง่วง นางครุ่นคิดไปมา และคิดว่าเรื่องทั้งหมดไม่ควรจะปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ ดังนั้นนางจึงแอบออกไปสถานที่ที่เฉินเสียนพักอยู่อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะเข้าไปในเรือนได้ทันเวลา ร่างหนึ่งก็พุ่งมาข้างหน้านางโดยไม่คาดคิด และขวางทางของนางไว้องค์หญิงจาวหยางตกใจกลัวเมื่อเห็นคนที่มาและอุทาน “ท่านพี่ ท่านทำให้ข้าตกใจหมดเลย!”“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”องค์หญิงจาวหยางกล่าว “ข้าจะไปพบจักรพรรดินีเพื่อพูดคุย”ซูเจ๋อกล่าว “อย่าไปรบกวนฝ่าบาท ฝ่าบาทบรรทมแล้ว”องค์หญิงจาวหยางไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้มาเป็นเวลานานแค่ไหนแล้ว ทั้งที่อยู่ข้างนอกเรือนของเธอ แต่เขากลับไม่เข้าไป องค์หญิงจาวหยางกล่าว “ข้าจะไปอธิบายให้จักรพรรดิเข้าใจ พราชายารุ่ยอะไรกัน พราชายารุ่ยถูกท่านไล่ออกไปตั้งนานแล้ว ท่านพูดไปแบบนั้นเท่ากับทำให้ฝ่าบาทเข้าใจผิดน่ะสิ”ซูเจ๋อกล่าว “นี่เป็นเรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า”องค์หญิงจาวหยางมีความกระตือรือร้นที่จะเข้าไปมาก แต่น่าเสียดายที่ซูเจ๋อปฏิเสธที่จะอนุญาตให้นางไปต่อ453
ซูเจ๋อที่องค์หญิงเห็นในทุก ๆ วันนั้นอ่อนโยนและเรียบง่าย แม้ว่าเขาจะพูดน้อยมาก แต่เขาก็อ่อนโยนมาก และเขารู้สึกไม่มีพิษมีภัยต่อผู้คน ในบรรดาองค์ชายทั้งหมด องค์หญิงค่อนข้างใกล้ชิดสนิทสนมกับเขาแต่ตอนนี้ในดว
