บันไดไม้ขึ้นจากเรือลำนั้นมาที่เรือเดินทะเลเธอยืนสำรวจมองอยู่บนเรือ ลมยามคํ่าคืนพัดผ่านปลายชุดของเธอ ทหารรักษาพระองค์คุกเข่าลงพร้อมกันแล้วกล่าวว่า “ถวายบังคมฝ่าบาท！”เวลานั้นซูเซี่ยนหรี่ตามอง เห็นท่านแม่ก้าวเท้าหันมาทางเขา ในแววตาของเขาเปล่งประกายขึ้นตลอดการเดินทางเฉินเสียนร้อนใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้เห็นลูกชายปลอดภัยดี เธอนับว่าผ่อนคลายลงแล้ว และได้กล่าวเสียงเคร่งขรึมว่า “พาผู้คนมากมายออกทะเลไม่บอกกล่าวสักคำ เจ้าคิดว่าสนุกหรือไม่? สถานการณ์บนท้องทะเลไม่สามารถคาดเดาได้ หากเกิดเรื่องขึ้นควรจะทำอย่างไร！”ซูเซี่ยนกล่าวอย่างโอนอ่อนว่า “ท่านแม่กินอาหารมื้อเย็นหรือยัง?”“อย่าพูดไม่มีแก่นสารเปลี่ยนเรื่องกับข้า”เธอกวาดมองสภาพการณ์บนเรือแสยะริมฝีปากขึ้นอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่าพาคนมาแค่น้อยนิดนี่ จะสามารถประท้วงเป่ยเซี่ยได้หรือ? เจ้าเพิ่งกี่ขวบกัน ต้องการหาทางแก้แค้นให้ข้า ข้าไม่สามารถทวงด้วยตัวเองได้เลยแม้แต่น้อยหรือ? ข้าโง่หรือ?”ซูเซี่ยนก้มศีรษะ ไม่พูดไม่จาเฉินเสียนกล่าวอีกว่า “เฉินอิ้น พูด！”“ท่านแม่ ข้ารู้ตัวว่าทำผิดแล้ว”นี่ถึงได้ทำให้เฉินเสียนสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงอารมณ์หันมาทางท่านอ๋องมู่กล่าวถามอย่างประหลาดใจว่า “ท่านอ๋องมาอยู่บนเรือได้อย่างไร”430
ท่านอ๋องมู่ยิ้มอย่างอ่อนโยนกล่าวว่า “องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยส่งข้ามา ให้เชิญอาเซี่ยนขึ้นฝั่งไปร่วมสังสรรค์กับองค์จักรพรรดิ”เฉินเสียนกล่าวอย่างราบเรียบว
